Al weer een lange tijd geleden begon het traject van hormonen slikken, spuiten en vele ziekenhuisbezoekjes. Laatst riep ik een jaar, maar het is al meer dan een jaar dat wij probeerde via het ziekenhuis een klein hummeltje te krijgen. 
Vandaag mag ik dan eindelijk mededelen dat er eentje lekker warm zit, rustig aan het groeien en zijn nodige rek en strek oefeningen aan het doen is. Tot heuse salto’s tijdens de echo, zo’n klein inimini rupsje…
Het is allemaal nog erg wennen, opeens is het gelukt en opeens is alles zo echt. Met de standaard misselijkheidskwaaltjes en natuurlijk ook de vermoeidheid kwaaltjes. 
De tijd zal het leren hoe en wat ik allemaal met jullie zal gaan delen, we hebben nog genoeg maanden te gaan. Al lijken de secondes, minuten, uren, dagen en maanden te vliegen. 
Word natuurlijk vervolgd…

Misschien ook interessant.