Het is koud en terwijl vriendlief het heeft over hardlopen, stel ik voor om even samen te gaan wandelen. Ik ben eigenwijs, wil zo graag lekker naar buiten. Kilometers lopen wat ik altijd deed en heerlijk fotograferen. Maar eenmaal op pad vraag ik aan vriendlief hoeveel km het eigenlijk is… 5 kilometer.

Na een klein stukje heerlijk door de kou en mist te hebben gewandeld, beslis ik om op een kwart terug te gaan. De conditie die ik normaal had is weg, maar het wandelen is wel zo heerlijk! De mist zorgt er voor dat het koud en nat is. Het vriest.

Terwijl wij doorwandelen verdwijnt de mist een klein beetje, de rand bij het water lijkt het einde van de wereld. Opeens is de wereld zo klein en elke keer wanneer er een wandelaar uit de mist tevoorschijn komt moet ik een klein beetje lachen. Je denkt dat je even alleen bent, maar eigenlijk is het zo druk.

Eenmaal thuis plof ik voldaan op de bank, een kopje thee warmt mijn handen op. Binnen is het behaaglijk en buiten lijkt het nog altijd te vriezen. Vriendlief trekt direct zijn hardloopkleren aan en verdwijnt weer.

Het was heerlijk om weer even 2 km te wandelen, stiekem kan ik niet wachten om straks die wandelingen met zijn drie te doen, gezellig met een draagdoek op pad. Een fijne gedachte!