Ik had een paar keer de vraag gekregen of ik ook elke week zwangerschapsupdates ging geven. Buikfoto’s ging maken en jullie dus alles in detail ging laten meegenieten… Nee dat was eigenlijk niet de bedoeling en die buikfoto’s vind ik ook echt een verschikking. Nu probeerde ik laatst een filmpje op te nemen met de update. Maar blijkbaar ben ik toch echt een blogger en geen vlogger!

Maar zoals je hier en hier al kon lezen is voor ons het traject naar een klein mensje niet een 100 procent natuurlijk proces. Het waren veel ziekenhuisbezoekjes en naalden voor nodig. Vaak bloedprikken, hormonen spuiten en vooral heel veel geduld. Dus toen het eenmaal gelukt was, was dit ook heel onwerkelijk en zat ik niet meteen op de roze wolk. Ik moet meteen bekennen dat ik hier nog altijd niet op zit, enkel de momenten wanneer je een echo krijgt of even wat schattige baby kleertjes mag kopen!

Vanaf het moment dat het gelukt was wisten wij meteen dat het ziekenhuis onze beste vriend zou blijven. De eerste paar weken was mijn lichaam vooral aan het wennen, wennen omdat zij al die hormonen niet meer kreeg toegediend. Wennen omdat er in mijn lichaam wat gebeurt en vooral ook mentaal. Want al die hormonen, naalden, buisjes bloed en inwendige echo’s gaan nu eenmaal niet in je koude kleren zitten. Maar langzaam word het ook genieten, genieten van de aanhankelijke kat die het liefs op of naast me wil liggen. Genieten van de kleine pakjes die je kan uitzoeken en genieten bij het idee dat er in juni een klein mensje komt.

Vandaag de dag zit ik thuis, werk ik opeens niet meer zoals je hier kon lezen…  Mijn lichaam vind de rust wel even heel fijn, want de rug en de lies kreeg het de eerste 14 weken zwaar te verduren. Ook de misselijkheid en het nieuwe hongergevoel is even wennen. Het hoort er allemaal bij, mijn lichaam moet even rekken, energie zoeken en langzaam pak ik dan ook het wandelen weer op.

14 weken, elke keer moet ik hard nadenken in welke week ik zit. Ben ik dankbaar voor de app want tja… Ik onthou het echt niet en kijk ik uit naar de volgende echo… Het is zo wennen en wie had ooit gedacht dat ik een blog zou hebben waar in de zijkant stond “mommy to be”…

Je merkt het al, ik ga de zwangerschap niet meer roze maken dan het is, dat deed ik al niet tijdens het traject en ga ik nu ook niet doen. Ik hou nu eenmaal van schrijven met een nuchtere blik en zo zullen de zwangerschapsupdates hier ook gaan komen. Elke week een foto van de buik??? Nee die komt er niet, dus geniet van elke foto die langs komt *smile*.

Voor nu geniet ik weer even van de wandelingen buiten, de rust en vooral van Pip.Wacht ik geduldig op de volgende echo en op de eerste momenten dat je het kleine mensje kan voelen.

Word vervolgd…