Terwijl de vorst nog te voelen is, de mist de wereld nog klein maakt pak ik de fiets. Een paar kleuren garen had ik nodig om verder te kunnen prikken, maar drie kleuren en dankzij die drie kleuren fietsten ik door de mist met mijn camera op zak.

De vorst is te voelen op de huid die rode wangen veroorzaakt. De mist laat de boten in de verte verdwijnen. De fietsers lijken een andere wereld binnen te rijden wanneer ze door de mist tevoorschijn komen.

De vorst ligt op de bladeren, het gras heeft een vleugje wit en even stap ik van de fiets om even te wandelen. De kou geeft energie en voor ik het wist was er weer een uur verder. Een uur in de kou, door de mist en de vorst onder mijn voeten.

Een simpele wandeling, simpele fietstocht om drie kleurtjes garen te halen. Ze zorgde er voor dat ik de wereld weer even anders zag. In de vroege uren terwijl iedereen al op zijn plek is waar hij of zij had moeten zijn. Even ervaren hoe mysterieus en  mooi het toch eigenlijk is.