Al weer een heel hoop weken geleden kwam Pip aanlopen, of eigenlijk was ze bij ons in de tuin geboren. Na twee weken rustig aan haar lokken met eten verhuisde ze van buiten naar binnen. Nu al weer zes maanden later was het tijd, tijd om haar te laten helpen. Want zoals zij in een nest onder onze trap werd geboren, wilde wij niet dat Pip ook nog eens voor nestjes gaat zorgen.

Ons kleine meid werd gisteren geholpen, na een hoop ruzie om haar in het reismandje te krijgen kon ik haar weg brengen. Gelukkig voor haar was dit om de hoek en zo waren er geen lange tochten nodig naar de dierenarts.

Het was net of zij het al wist, met luid kabaal zat ze in haar mandje. Zowel op de heen als terug. Nu loopt zo nog altijd een beetje wazig rond, eet ze gelukkig wel goed en is het vertrouwen weer een klein beetje terug aan het komen.

Gelukkig voor haar hoeft dit maar ÊÊn keer, laat haar haren maar snel terug groeien, want die kale plek is echt geen gezicht.