Terwijl een drukke week achter de rug was, de rust langzaam weer terug komt en ik opzoek ben naar een fijn ritme voor het huishouden. Lag ik rustig in bed te genieten van de duisternis en warmte die mijn kruik gaf. Rustig ben ik de dagen aan het aftellen, vijftien dagen moeten wij nog wachten tot wij op de helft zijn. Tot de twintig weken echo wordt uitgevoerd en wij weten of alles goed is en of het natuurlijk een meisje of jongetje wordt.

Maar daar lag ik dan, in het donker met de hand op mijn buik. Een tik die ik inmiddels mijn eigen heb gemaakt, terwijl je eerst nog denkt ‘nee dat ga ik echt niet de hele tijd doen…’ Toen voelde ik het kleine monstertje, even bewoog het van binnen zo bij mijn hand. Opeens wordt het echt wat in je buik groeit, opeens is het meer dan iets wat in de weg zit…

Terwijl de mensen in mijn omgeving vragen of ik wel goed eet, nu ik immers weer 100% vegetarisch eet. Of er wel vervanging kom, ik wel vitamines slik enz enz… Maak ik me niet zo druk, ons lichaam is toch een wonderlijk iets en dat bewijst maar weer eens zo’n moment.

We tellen rustig af, wij wachten tot de twintig weken echo en dan mag ik de rest van de spulletjes aanschaffen. Al moet ik bekennen dat de kast zeker niet leeg is met al die cadeautjes. Het is lastig om geduldig te wachten, maar het zal zeker waard zijn, dus nog vijftien dagen rustig wachten.

Misschien interessant