Het is inmiddels al weer een paar weken geleden dat ik mijn werk verloor, ik was toen dertien weken zwanger en zat van de ene op de andere dag thuis. Opeens moest ik een uitkering aanvragen, keek ik weer eens op de vacaturesites en begon het verplicht solliciteren. 
Normaal als ik niet erg zou vinden om een uurtje per dag te reizen, heen en terug… Zou ik vrij snel een baan hebben, maar vandaag de dag blijf ik liever een klein beetje in de buurt. Moet ik opeens rekening houden dat het geen fysiek zware banen zijn waarbij je veel moet tillen en staan. Dan word je wereld al opeens heel klein en je mogelijkheden toch wel beperkt. 
Dan krijg je ook nog eens het punt dat je zwanger bent, want geen bedrijf mag je weigeren om die reden. Maar stiekem wil geen enkel bedrijf je aannemen voor maar vijf maanden. Dit is een ongeschreven regel en wanneer je in de situatie bent verzeild geraakt als ik nu zit ervaar je deze ongeschreven regel bij elk gesprek. 
Zo ook deze week, ik werd gebeld door een bedrijf. Er was een leuke tijdelijke functie omdat er een dame met zwangerschapsverlof was gegaan. Toen de persoon rustig en vol enthousiasme over mijn cv sprak, gaf ik aan dat ik wel geïnteresseerd was maar echter wel even moest bekennen dat ik zelf zo’n achttien weken zwanger was. De reactie was duidelijk, er viel een stilte en toen pakte hij zich weer op. Hij vroeg beleefd hoeveel maanden ik nog kon werken, zou toch mijn cv even bespreken en zou laten worden teruggebeld. Dat telefoontje kwam er nooit.
Terwijl aan de ene kant een overheid in mijn nek hijgt dat ik moet gaan werken en aan de andere kant de bedrijven mij juist afwijzen beland je als een zwangere vrouw toch in een soort spagaat. Nu voer ik netjes mijn sollicitaties uit, heb ik gesprekken en ben ik bij elke sollicitatie en gesprek heel duidelijk dat ik in verwachting ben. Simpel om er voor te zorgen dat ik niet elke keer vol stress en spanning op gesprek zou moeten. 
Het feit dat je als zesentwintig jarige al normaal gesproken geen vaste contracten meer krijgt, je flexibel moet zijn en je overal maar tijdelijke functies moet aan nemen voor maximaal twee jaar… Maakt dat ik elke dag zo blij ben dat ik een oudere vriend heb, met een vast contract en zekerheid.
En schrijf ik de aankomende maanden gewoon met heel veel plezier hier op de blog, want daar heb ik immers genoeg tijd voor! Want stiekem is dit toch wel de leukste hobby die er is!