Terwijl de twintig weken echo begon was ik super nieuwschierig. Ik wou graag gelijk krijgen, ik zou mijn Opa immers ongelijk laten hebben en stiekem krijgen waar ik voor wenste. Ik zou de meeste mensen die geraden hebben misleiden en uiteindelijk zou er iets anders in mijn buik groeien.
Ik lag rustig te kijken terwijl alles werd opgemeten, het hoofdje, het buikje, de hersenen, niertjes enz. Het bleek dat de omvang van het buikje wel erg aan de lage kant zat van de groeicurve. Maar zelf zie ik daar geen gevaar in. Wij konden de handjes zien, voetjes, armpjes alles wat zo goed te onderscheiden. Mijn broer die altijd wel praat werd langzaam stil en keek enkel naar de kleine waar hij oom van zou worden.

Op het einde van de echo vroeg ze of wij het geslacht wouden weten. Terwijl de heren ja knikte gaf ik niet meteen duidelijk antwoord. Ik lag immers rustig te kijken en moest duidelijk aangeven dat ik zelf het wilde weten. Maar eigenlijk lag ik al voor mijn gevoel een eeuwigheid te wachten, toen ze goed ging kijken kwam uiteindelijk het verlossende antwoord.

Wij krijgen een klein Meisje!!! Er groeit gewoon een kleine madam in mijn buik, opeens moeten wij weer een naam gaan verzinnen. Want voor een kleine madam waren wij het er echt niet over uit, tevreden stap ik op de fiets. Ik had gelijk gekregen, ik had mijn zin gekregen en opa had het fout.

Voor het eerst in de twintig weken sprak ik tegen mijn meisje, langzaam komt nu het genieten pas echt. Nu dat we weten wat het wordt komt er ook iets meer gevoel bij, wat meer blijdschap ook nu ik haar natuurlijk meer ga voelen.

De lijstjes worden nu gemaakt, de spulletjes zullen worden gekocht. Nog maximaal twintig weken te gaan en dan zal er hier een meisje in de box liggen te slapen. Maar eerst mogen wij over vier weken weer een echo gaan maken.

Nu nog een naam verzinnen…