Het is al weer donderdag, de week vliegt voorbij net als de dagen! Eerlijk gezegd had ik dit niet verwacht toen ik net thuis kwam te zitten. Ik heb heerlijk de tijd om foto’s te maken, te schrijven en te handwerken. Vergeet de wandelingen, fietstochtjes, bezoekjes en straks de moestuin niet. Maar het zwanger zijn kost natuurlijk ook energie, vergeet ook niet de vele opmerkingen die je krijgt tijdens je zwangerschap. Vandaag zet ik er een paar op een rij, opmerkingen die ik tot nu toe heb gehad.
  • Oh wat groei je hard, of Oh wat ga je snel.
    Met andere woorden, wat heb je al een dikke buik voor 22 weken… Het is een opmerking die ik wel vaak krijg, die dikke buik is nu niet iets wat mij in de koude kleren gaat zitten. Dat het groeit is goed, hoort ook… Maar zo snel is soms nog erg lastig, dan die opmerkingen op de buik is dan soms echt om te gillen.
  • Je moet wel vlees eten, dat is beter voor de baby.
    Toen ik aangaf dat ik toch echt vegetarisch bleef eten werd dit niet altijd in dank afgenomen. Want zou de kleine meid straks wel alle voedingstoffen binnen krijgen. Daarna komt ook altijd de vraag of ik de kleine meid straks vegetarisch opvoed, want ja een kindje in de groei heeft vlees nodig! Eerlijk antwoord, ik weet het niet en de tijd zal het leren. De eerste tijd hoop ik gewoon lekker borstvoeding te kunnen geven…
  • Is de kinderkamer al klaar? Als ik dan nee zeg en antwoord dat wij geen kinderkamer hebben schrikken mensen altijd. Hoe kun je een kindje opvoeden in een 70 m2 huis. OMG kan echt niet… Begin April wil ik langzaam de wieg en alles klaar maken, vroeg zat.
  • Je moet wel borstvoeding geven.
    Mensen vergeten toch altijd maar dat niet iedereen borstvoeding kan geven, mijn wens is het de eerste maanden te doen. Tot ik weer een baan moet zoeken, dan is het kijken hoe het loopt. Want op dit moment vind ik het idee bij een nieuwe baan en dan te moeten kolven… Nee ik vind dat nu geen fijn gevoel geven.
  • Moeten jullie niet verhuizen?
    Omdat wij maar één slaapkamer hebben vinden de meeste mensen dat wij dus moeten verhuizen. Natuurlijk is dat ook straks ons plan. Maar in China en Japan kunnen alle kinderen ook prima opgroeien in kleine huisjes. 
  • Geef je je kind straks wel zuivel? Dat moet wel hoor want dat is super belangrijk!
    Toen ik heel klein was kon ik helemaal niet tegen zuivel… Ik had koemelk allergie en ik ben ook gewoon groot geworden. Dus het feit dat dit super belangrijk is en het kindje anders niet goed groeit is onzin… We zullen zien of onze kleine meid wel zuivel kan hebben. Maar ze zal geen glazen melk krijgen. Want dat gebruiken wij nu eenmaal zelf ook niet. Yoghurt, Karnemelk en kaas prima. Maar geen toetjes hier in huis.
  •  Ga je echt vier dagen per week werken straks…
    Het idee dat wij allebei werken is bij de oudere generatie toch nog een beetje nieuw. Maar niet alleen om financiële redenen wil ik gewoon vier dagen gaan werken, ook het sociale aspect vind ik belangrijk. Ik wil niet een moeder zijn die enkel maar de moeders van de school ziet, nee ik wil ook contacten met mensen die geen moeder zijn. Of niet van de school of sportclub zijn.
  •  Jullie moeten echt een tweede kindje nemen hoor, anders is het zielig.
    Ten eerste, je neemt geen kind… Hier was ik mij altijd zeer van bewust en nu helemaal. Even een tweede kindje is niet eventjes. Het betekend weer medicatie, controles, injecties en verplichte avontuurtjes. Daarnaast voel ik die ambitie niet voor een tweede kindje, ik wil straks gewoon lekker honderd procent genieten van mijn kleine meid. Haar alles kunnen bieden wat nodig is en sorry dat is alleen geen broertje of zusje.

Genoeg leuke opmerkingen waar ik af en toe gek van word. Om eerlijk te zijn zie ik wel hoe het na juni gaat, hoe de opvoeding er uit gaat zien. Ik ben gewoon nu zwanger, we wonen nu gewoon in een appartement van 70 m2 en verhuizen is nu geen optie op één salaris. Ik geniet nu en wil straks ook genieten. Met de minuten, uren, dagen, weken en jaren zien we wel hoe de opvoeding vorm krijgt.

Het enkele wat ik belangrijk vind is dat de kleine meid niet zo’n spullen freak word. De ervaringen zijn immers nog altijd belangrijker in mijn ogen.