Terwijl de treinen vol zaten met studenten en werkende ging ik in de ochtend vroeg naar de andere kant van Nederland. Wij gingen naar Zwolle om daar een handwerkbeurs te bezoeken, laat ik maar meteen eerlijk toegeven… Je merkt het wel hoor, 22 weken zwanger zijn… Je krijgt door een dagje reizen, lopen, tillen en drukte last van plekken waar je normaal nooit over had nagedacht. Maar dit weerhield ons zeker niet!!!
Terwijl de beurs vooral in het teken leek te staan van wol, vilt en haken ging ik toch op zoek voor wat leuke kleine borduurwerkjes. Keek ik mijn ogen uit en verbaasde ik me echt over de oudere dames… Want wij jongere zijn toch altijd onbeschoft, op onszelf en wij eerst… Ik ben nog nooit zoveel omver gelopen, aan de kant geduwd en rollators tegen mijn hielen gehad als op deze beurs. Soms liep ik gewoon echt bewust met mijn handen voor mijn buik om de kleine meid te beschermen… Wat heb je toch een hoop zure, vervelende ouderen…

Terwijl wij heerlijk in de vroege ochtend rond neusde en de sfeer nog redelijk vriendelijk en sociaal was zag ik echt veel te veel leuks. Maar ik had een budget en natuurlijk ook een maat van maximale grote van een werkje… Want echt grote werken heb ik meer dan voldoende. Ik moet toegeven dat ik zelfs werkjes zag hangen die ik twee jaar geleden had gekocht en die nog prachtig in mijn mand liggen te wachten om er uit te komen. Ja wij handwerksters zijn nog al van de voorraden bezitten… Ik, tja ik ben ook nog eens iemand die niet zo van het afmaken is… *bloos*  
Toen het tegen twee uur liep kreeg ik heel erg last van mijn hielen, het extra gewicht zijn mijn voetjes nog niet gewent blijkbaar. Begon de zelfde plek als altijd te steken en zo sloten wij maar snel het bezoekje aan de beurs af te sluiten. Ook werd de sfeer toch iets minder vriendelijk, knipperde je met je ogen en stond er al iemand in die ene cm voor je. Terwijl jij rustig op je beurt wachten om te kijken. Een dame keek me zelfs verbaast aan toen ik deze dame aangaf dat zij voor mij was, blijkbaar was ik te beleefd…

Toen wij de jassen gingen halen moest ik zo hard lachen, terwijl de vrouw achter de balie vroeg wie er was wees ik naar de dame naast mij. Zij was immers voor mij, daarna kreeg ik de jassen terug en voor dat ik mij omdraaide en mijn jas aandeed hoorde ik een vrouw schel en boos roepen dat zij aan de beurt was. Mijn conclusie van de dag zei ik helaas iets te hard op… “wat zijn er toch een hoop zure ouderen.” De dame met wie ik op pad was gaf mij simpel weg groot gelijk en lachend liepen wij naar de trein. 
We haalde nog een heerlijk warme chocolademelk bij de Starbucks en lachte met de verkoper. Die ons een smaak aanprijsde die nog van de kerst editie was. Ik kan je beloven, hij had echt groot gelijk want het was heerlijk! We namen de trein naar huis en na vier uur treinen en vier uur op de beurs waren wij beide moe. Leerde ik hoe ik toch geniet van simpel even lachen met een verkoper aan de balie, een praatje in de trein en een stukje vriendelijkheid die helaas op de beurs met mijn grijs harige mede bezoekers ver was te zoeken. 
Ik kocht zoals je kunt zien drie super schattige kleine borduurwerkjes, een grote knuffel om te breien voor ons kleine meisje. Plus een rammelaar om te haken!!! Een kleine collectie waarvoor ik de aankomende tijd zeker genoeg tijd heb. 
En of ik volgend jaar weer heen ga? Ik moet toch echt even nadenken, het was super gezellig met mijn medereiziger. Maar de sfeer van de mede grijze beurs bezoekers maakte het wel een stukje minder gezellig…