Terwijl de ochtend rustig begon, ik voor de tweede keer in mijn leven met het uwv aan de telefoon hing vanwege mijn ziekmelding… Ik moet toegeven dat ik al zenuwachtig was voor ik mij had ziek gemeld. De vorige keer was ik zo onvriendelijk behandeld en voelde ik me zo niet serieus genomen dat ik alle goede hoop in de instantie was verloren. Maar deze keer was het anders, ik legde duidelijk de situatie uit en zo werd alles in behandeling genomen. Word ik over ruim een maand nog één keer gebeld en dan kan ik rustig toe naar het einde van de zwangerschap. Waarom ziekmelding? Omdat ik heel veel last heb van mijn bekken, liezen en bandenpijn. Hierdoor recht opzitten, veel staan en lopen steeds lastiger worden. Ik tegenwoordig goede en slechte dagen heb en mijn leven opeens even anders moet indelen dan ik gewent ben.

Gelukkig weet ik inmiddels wat ik moet doen om het allemaal een beetje in balance te houden, zo kan ik nog heerlijk genieten van de zon. De sneeuw die er opeens lag en nu langzaam wegsmelt en van vriendlief die opeens met een hele grote bos bloemen thuis kwam. Wij doen thuis nooit aan Valentijnsdag… Misschien 2 keer in onze relatie is vriendlief met een bos bloemen thuis gekomen en toen had hij toch wel een klein beetje moeite met mijn smaak. 
Maar een dag voor Valentijnsdag kwam hij met een grote bos bloemen, keek ik heb echt verbaast en verrast aan…  Was het nog een bos die ook echt mijn smaak was en zo waren de wonderen de wereld nog niet uit. Stiekem zei ik later die avond wel nog even dat ik met een simpel bosje tulpen of klein bosje bloemen ook blij zou zijn. Het hoeft allemaal niet zo groot, al is het wel heel mooi.

Terwijl de zon al weer naar binnen schijnt en de kleine meid druk aan het stampen is in mijn buik begint voor mij weer een rustige dag. De laatste huishoudelijke taken worden uitgevoerd en heerlijk ga ik genieten van alle bloemen, thee en handwerkjes. 
Thuis zijn went langzaam, helaas het veel moeten zitten niet. Ik mis nu al de lange wandelingen buiten, de fietstochten en hoop dat straks alles een beetje zo weg zakt dat ik wel weer naar de volkstuin kan. Dus klein meisje, groei maar lekker verder. Maar wees wel een klein beetje lief voor mijn binnenste.