Het is woensdag als ik rustig aan naar het ziekenhuis rijd met de auto. De pasta staat nog op het aanrecht. Met het idee om het even op te ruimen als ik thuis kom…
Maar terwijl ik met die gedachte weg ga zal het allemaal toch even anders lopen. Vandaag is het vrijdag ochtend. Ik word net wakker op een kamer met twee andere dames in het ziekenhuis.

Een ballon danst naast me bed met aan het uiteinde twee sokjes die mijn moeder maakte. Naast de ballon staan  een klein bosje bloemen die ik kreeg van vrieflief zijn collega’s. 
Ik lig rustig in bed, niet wetend wat de bedoeling is… Niet wetend voor hoelang, maar toen ik woensdag naar het ziekenhuis ging voor een extra controle kwamen ze er achter dat mijn baarmoedermond nog korter was dan de week ervoor. Toen was het al onder gemiddeld en zo’n verkorting wijst meestal op vroeggeboorte. 
Zo moest ik blijven, kreeg ik medicatie voor de rijping van de longen, weeën remmers en nog iets anders. Rustig blijf ik liggen, bedrust is verplicht en mijn lichaam geeft verder geen enkel signaal af voor een bevalling. 
Ik brei, word verzorgd met eten en drinken. Geniet van de ctg die ik krijg waarop het hardslagje te horen is en dat is eigenlijk heel rustgevend. 
Ik schijf dit blogje met mijn telefoon, dus het zal even rustig zijn hier op kostelijk leven. Wie nieuwschierig is kan het een beetje volgen op Instagram