Het was al weer een tijd geleden dat ik op de tuin was geweest, na de ziekenhuisopnamen durfde ik er eigenlijk ook niet meer heen. Toen mijn vader zo lief was om daar te gaan schoffelen en de rolstoel toch in huis stond ging ik toch even mee. Natuurlijk was ik wel een klein beetje bang voor hoe ik me daarna zou voelen, ik kan bekennen… Heel moe en misselijk, maar de wind en zon was wel even heel fijn.

Terwijl ik in de rolstoel zat begon mijn vader een nieuw stuk onkruid vrij te maken, het is behoorlijk lastig om dan toe te kijken en niks te kunnen doen. Maar ik had mijn camera mee en maakte rustig wat foto’s van de blauwe druifjes bij de buurman.
Ook had ik enkele plantjes mee genomen die de grond in mochten, een pure gok aangezien het nog kan gaan vriezen. Maar ik vond het wel een leuke gok en ben benieuwd of de plantjes gaan blijven leven of dat het toch te vroeg was. Als je goed kijkt op de foto kun je een rijtje zwarte tulpen zien staan op de voorgrond en daarachter de knoflook!
Na elke keer een paar stappen en weer een rust moment in de rolstoel was ik toch heel blij om even op de tuin te zijn geweest. Het is zo fijn en een hele leuke hobby, al is één keer in de week a twee weken nu wel een beetje weinig. Het onkruid groeit goed en ook de rabarber!!! Want zie die eens hier staan. Hij is al gigantisch.
Het was een heerlijk bezoek en leerzaam bezoek, want daarna was ik moe. Heel moe en misselijk, iets wat ik gek genoeg de laatste dagen al weer ben… Volgens mijn vader duurt het nog een maandje tot de kleine meid zal geboren worden, zal hij gelijk krijgen? Hopelijk blijft ze nog even zitten, al kan ik ook niet wachten om vaker weer naar de tuin te gaan!
Maar het was super fijn even naar buiten, al worden het nu weer een paar rustdagen van bed en bank… Ik werd immers niet voor niets opgenomen.