Er zijn genoeg mensen die ons voor gek verklaren dat onze kleine madam op onze slaapkamer komt. Nu hebben wij ook niet echt een keuze, aangezien wij maar één slaapkamer hebben. Maar om eerlijk te zijn, al hadden wij wel een extra kamer dan had ik haar de eerste tijd ook bij ons op de kamer gehad.
Maar na het ziekenhuisbezoek konden we als gekken alles gaan ophangen, neerzetten en een plekje geven. Maar wij besloten om het toch gewoon rustig aan te doen , of eigenlijk besloot meneer dat… Afgelopen zaterdag besloot ik dat het ledikant zijn plekje mocht krijgen. Terwijl meneer een balk ging halen voor onder het ledikant, ging ik rustig aan hem in elkaar zetten.

Bewust koos ik een wit ledikant en hij past net aan naast de kast. Echt op de millimeter!!! Van een afstandje lijkt het nu net één geheel en straks komt er nog een witte plank boven het ledikant voor een fotolijstje en andere kleine spulletjes. Zo erg als ik ben zullen de fotolijstjes die er boven komen ook wit zijn. Owja, op de stopcontacten komen natuurlijk voor die kind veiligheid dingen…
Terwijl het stond ging ik het direct even opdekken, ja vrouwen zijn nu eenmaal zo. Terwijl meneer hier een beetje zat te kijken van “waarom nu al opdekken…” zocht ik het knuffeltje die mijn moeder had gemaakt op samen met het beddengoed.
Ja het grijs en wit blijft terug komen in huis, ook het beddengoed is nu grijs en wit. Ik heb ook nog een groen lakentje en er moet nog een andere deken binnen komen die ik had besteld. Maar de deken is met van die indianententen en ook zwart wit.
Ik heb het bed ook opgemaakt met een hydrofieldoek, dit zie ik zo vaak en men zegt dat dit handig is. Plus staat ook nog wel eens leuk.
Zo komt de kleine madam steeds dichter en dichterbij. Ik moet toegeven dat het nog steeds onwerkelijk is dat deze ledikant straks gevuld zal zijn… Ik moet wel zeggen dat ik het heel leuk vind om zo’n hoekje in te richten. Het huis waar ik nu woon was al ingericht en ik krijg volledige vrijheid qua inrichting van dit hoekje.
Ik kan niet wachten om straks het hele hoekje af te hebben en natuurlijk dat onze ledikant gevuld is. Maar voor nu kunnen wij al met zijn drieën wennen aan de verandering. Drieën? Ja, want Pip vergeten wij natuurlijk niet!