Mijn ogen zijn een klein beetje dik wanneer ik begin met schrijven, dik door alle momenten in de nacht dat ik wakker word. De ene keer last van mijn heup, de andere keer is onze kleine madam heerlijk aan het feesten in mijn buik. Plus dan heb je natuurlijk ook nog alle vrolijke wc bezoekjes, want de blaas is inmiddels echt een pinda.

Ik word toch wel even blij nu de teller op 34 weken staat, terwijl wij vorige week naar het ziekenhuis waren voor de controle die nu om de twee weken plaatsvind, groeit hier alles rustig door. De steken in de heupen en liezen worden langzaam vervelender, net als de rug. Geen wonder aangezien de kleine madam al weer meer dan twee kilo is en mijn buik net een opgeblazen ballon.

Die steken in de heupen en liezen is ook geen wonder, ons meisje is al ingedaald en haar hoofdje zit al op de juiste plek. Terwijl de gynaecoloog probeerde haar hoofdje nog op te meten benadrukte ze dat de metingen niet het uitgangspunt was.  De gene waar wij nu waren is fijn, ze is niet enkel van de gemiddelde cijfers. Maar ook van hoe het kindje voelt, hoe mijn ervaring is en als moeders voelt dat het goed is. Dan is het goed…

Zij was ook de eerste die geen inwendige echo’s wilde doen, ze voelde wel even met de hand of er ontsluiting was. Zij benadrukte nogmaals een keer het eten! Hoe belangrijk het was om vooral die koekjes, snoepjes en suiker te laten staan. Juist de luchtigheid was heel erg fijn.

Eenmaal naar huis maakte ik even een vreugde dansje, ons meisje lag goed! Iets wat zo onzeker was en nu dat ons kleine meisje voor de derde week met haar hoofdje naar beneden ligt, werd er aangegeven dat als alles goed gaat het natuurlijk kon. Iets wat ik toch wel heel graag wilde, stiekem wel meer met het zicht op dat het sneller hersteld. Plus moeder natuur heeft ons lichaam zo gemaakt om het zo te doen, dus dan zou ik het bij ons enige kindje wel graag op deze manier willen ervaren. Nu duimen dat alles natuurlijk goed blijft gaan.

Maar vandaag heb ik de 34 week aangetikt, heb ik tijgerstrepen ontwikkeld en voel ik me loper en onhandiger dan ooit. Langzaam komt het einde inzicht. Is het huis bijna helemaal babyproof en besef ik soms nog steeds niet dat ik straks met een klein mensje in mijn armen ligt. Het is een wonder hoe er leven groeit! Ook super onhandig bedacht, laten we daarin eerlijk zijn.

Op naar week 35.