Het waren wel weer twee lange weken, maar vandaag tik ik dan eindelijk de zesendertig weken aan. Afgelopen woensdag brachten wij een bezoekje aan het ziekenhuis, toen ik mezelf in de kleren hees viel het mij op dat de zwangerschapsbroek wel een beetje strak gaat zitten. Daarnaast had ik gek genoeg helemaal geen zin om naar het ziekenhuis te gaan. Ik zag het nut er echt even niet van in, ja ik heb een lijst klachten die mijn neus uit komt… Maar er wordt toch niet echt meer iets gemeten.

Terwijl mijn lichaam de zwangerschap wel een klein beetje zat is, mijn hormonen nu echt het top punt heeft bereikt. Je kent ze wel die leuke schommelingen van vrolijk zijn naar opeens intens mopperig. Ja die man hier heeft wel wat te verduren.
Onze kleine indiaan is al twee weken geleden goed ingedaald en hierdoor voel ik haar iets minder. Althans, als ze haar hoofd een beetje beweegt zijn de steken van onderen zeer onaangenaam… Ben ik wonderwel niet zo veel meer aangekomen en is mijn buik niet echt meer gegroeid. Maar onze indiaan wel, ze is rustig nog wat hoger gaan zitten en ook voel ik haar meer in mijn zij.
Sinds een paar weken is de misselijkheid ook opgekomen en kan ik nog maar kleine beetjes eten, super onhandig natuurlijk. Moest ik het suiker, toetjes en snoep laten staan van de verloskundige, nu moet ik er helemaal niet meer aandenken. Wat wel weer een voordeel is voor mijn buik, want al dat groeien zorgde helaas wel voor de nodige striae. In het begin dacht ik dat ik dit helemaal niet erg zou vinden, maar ik moet toegeven dat ik het hier wel een beetje moeilijk mee heb. Het is gewoon super lelijk, dus nu maar duimen dat het een beetje oké er uit ziet over een paar maanden.
Maar onze kleine indiaan gaat goed, ze groeit mooi. Zit nog steeds waar ze hoort te zitten en ondanks de zeer vermoeiende vraag van meneer “moet ik al het ziekenhuis bellen?” is er nog niks geks veranderd. Ja ik heb last van de onderrug, liezen, lekkende tieten en stemmingswisselingen. Maar buiten dat gaat het goed, ze schopt eigenlijk niet tegen mijn ribben of ergens anders pijnlijks. Enkel haar hoofdje zorgt voor zeer onplezierige steken…
Nog een weekje verder en dan is de grens bereikt, dan mag ze officieel komen. Maar ergens denk ik dat die kleine indiaan wel eens langer kan blijven zitten dan dat het ziekenhuis had verwacht! Nog even rustig aan doen, rustig een beetje breien of in de zon zitten.
Op naar de zevenendertig weken!!!
Bron foto: Prenatal