Zwanger zijn doe je eigenlijk alleen, jij draagt het kind. Voelt het de hele tijd schoppen en voelt je soms een echte walrus… Maar als het goed is ben je niet helemaal alleen, vandaag deel ik wat puntjes die vriendlief heeft gezegd of doet. Sommige super grappig en andere een beetje irritant.

“Moet ik het ziekenhuis bellen?”…
Deze vraag krijg ik bijna om de dag, wanneer ik even me ogen dichtknijp omdat onze kleine indiaan met haar hoofdje beweegt en hierdoor steken veroorzaakt bij mijn liezen, heupen… Ow vergeet dan niet de uber bezorgde blik die stiekem wel een beetje heel grappig is. Oké na honderd keer die vraag te hebben gehad raak je hem ook wel zat.
 
Die ene blik.
Wanneer kleine indiaan super druk is en je bijna zou denken dat ze uit mijn navel wil klimmen… Op zo’n moment pak ik dan meneer zijn hand en leg ik die op mijn buik. Die blik die hij dan trekt is echt om in de slappe lach te geraken en er nooit meer uit te komen.
Planeet op pootjes.
Ja zo ben ik echt genoemd, toen ik vroeg hoe ik er uitzag… Ondanks ik echt heel veel moeite heb met het aankomen, met opeens die dikke benen, armen, buik en vergeet het gezicht niet… Het maakt me behoorlijk chagrijnig en dan zo’n opmerking, het maakt mijn dag echt even helemaal goed.
De vraag  “wat heb je vandaag gedaan?”
Oké deze is wel irritant, aangezien ik niks kan en mag doen… Ik zit tussen vier muren in huis en enige wat ik doe is blogjes lezen, schrijven, handwerken, lezen, beetje tv kijken en bedenken wat we gaan eten…
In koor “oe” roepen.
Deze hoort een beetje bij ‘die ene blik’, wanneer wij op de bank zitten kan Pinda mij soms behoorlijk pijn doen, terwijl ik geluid maak van de pijn roept vriendlief gezellig mee van schrik. Want ja opeens zo’n por die je niet verwacht kun je goed van schrikken.
Vragen hoe het moet en werkt? 
Ik krijg regelmatig vragen over de grote kleine indiaan is. Vragen hoe het met borstvoeding zit, hoe krijgt ze de voedingsstoffen of andere vragen hoe de zwangerschap werkt. Of hoe het straks moet als onze kleine indiaan er is… Maar ik ben zo’n tut die zich niet inleest, oké soms een klein beetje… Maar ik heb de antwoorden niet, dat terwijl vriendlief denkt dat ik alles weet en een lopende encyclopedie ben of ervaringsdeskundige…
Geboorte kaartje.
Niks is fijner dan de vrijheid van het uitzoeken van ons geboorte kaartje. Toen ik aan het zoeken was kreeg ik wel kritiek, het was te standaard… Maar wat is er fijner dat als je drie kaartjes hebt en je er niet uit komt ze gewoon voor meneer neerleggen en zeggen dat hij moet kiezen. Soms is de nuchtere blik toch zo fijn!
Praten tegen de kleine Indiaan.
Wanneer ik lang uit op de bank lig en opeens een gezicht bij mijn buik heb… Meneer babbelt even tegen de kleine indiaan, hierdoor schiet ik in de lach en krijg ik nog de opdracht om te stoppen met lachen omdat ik te veel beweeg… Dat praten tegen de baby in de buik heb ik echt nooit begrepen… Sorry ik vind dat zo raar, moet daar nu eenmaal heel hard om lachen…

Kleertjes.
Oké hier ben ik echt zo blij mee, sinds ik thuis zit regel ik alles in huis wat er moet komen. Kleertjes, luiers, ledikant en andere spullen die wij toch nieuw kochten. Meneer vind het allemaal goed en nu ik niet van zuurstok roze hou en wandelende waterraketje ben ik volledig vrij gelaten. Echt heerlijk om gewoon alles zelf te kunnen bepalen.

Je gaat vandaag niet bevallen hoor, het is druk.
Dit is nu wel even het toppunt, terwijl ik een afscheidskus krijg omdat meneer naar zijn werk gaat zegt hij nog even die zin. Terwijl ik bijna 35 weken was kon ik niets anders dan grinniken. Ik hoopte ook dat het nog even niet gebeurde, onze kleine indiaan moet nog even blijven zitten…

Dit waren de puntjes die direct bij mij opkwamen, wat deed jouw man toen je zwanger was? Of wat deed hij juist niet? De planeet op pootjes wordt hier in huis nu regelmatig gebruikt, vind hem toch leuker dan waggelende gans. Want tja van normaal lopen is weinig meer over.