Het is vrijdag ochtend wanneer ik wakker word en opeens nattigheid voel. Ik was zesendertig weken zwanger en vier dagen. De hele week voelde ik me minder en minder worden, Pip de kat was amper bij me weg te slaan en opeens miauwde ze erg veel. Nee ik had het nog niet verwacht die vrijdag, maar toen begon een nieuw leven.

Terwijl ik wakker werd in een nat bed, vliezen gebroken en ik het ziekenhuis had gebeld. Pakte rustig de spullen die ik nodig had met het idee dat het twaalf tot vierentwintig uur zou kunnen gaan duren.  Eenmaal in de auto voelde ik dat het niet zo heel lang kon gaan duren als het ziekenhuis had aangegeven. Ze vertelde zelfs aan de telefoon dat ik nog naar huis kon worden gestuurd.
Terwijl wij om zeven uur in het ziekenhuis aankwamen, ik rustig aan het ctg lag en ondertussen de beginnende weeën weg wiebelde… Kwam er maar acht uur later een klein meisje op de wereld. Het was een hele bijzondere en snelle ervaring. Zoals ik had gewenst was het een bevalling zoals moeder natuur het had bedoeld.
Ondanks onze kleine Indiaan te vroeg was, mochten wij zondag ochtend naar huis. Jullie dit nieuws lezen heb ik al weer genoten van de kraamweek, ben ik bijgekomen en langzaam wennen wij aan het nieuwe leven.
Onze kleine Indiaan is geboren.
19 Mei 2017
Hoe alles hier op de blog gaat komen, we gaan heerlijk puzzelen. Gek genoeg heb ik nog niet zo erg de drang om alles met iedereen te delen. Ik geniet heerlijk van de bubbel en de hele kraamweek heb vele kraamtranen gelaten.