Terwijl er langzaam een ritme in huis komt, althans ritme… Ik geef onze kleine meid eten als ze er om vraagt. Dat kan wel eens een uurtje verschillen, maar er is toch een klein beetje ritme te vinden in huis. Omdat ik rond half acht lekker uit bed ga en een kopje thee drink. Onze kleine meid in de ochtend een tijdje wakker is en lekker rond kijkt, is het ook juist dan dat ik rustig op de bank met haar een beetje knuffel.

Daarna gaan we boodschappen doen, of naar de afspraken die ik in de agenda heb staan… Als ik geen boodschapjes hoef te doen gaan we lekker wandelen in het park achter ons huis. Al is het idee om straks rustig naar een ander park te gaan en om de dag daar een rondje loop om het water. Dat is namelijk prachtig en ongeveer zes kilometer, maar we moeten eerst nog even oefenen.
Terwijl ik rust wandel slaapt onze kleine meid door, het is heerlijk om weer buiten te komen na al die weken. Om lekker te wandelen en foto’s te maken. Het verbaast me hoe goed mijn lichaam het weer oppakt. Ja ik heb natuurlijk wel een beetje last van de benen, buik en onderkant… Maar dat is niet heel gek.
Voor het eerst heb ik het park niet langzaam groen zien worden, ik lag zelfs de week dat de natuur ontplofte in het ziekenhuis. Enkel wat ik per dag groener zag worden waren de bomen bij het raam. Je mist dan toch een stukje met buiten, misschien komt dat nu ook extra omdat ik natuurlijk een moestuin heb en er al die wintermaanden naar uit keek om te moestuinieren.

Maar nu wandelen wij weer, fijn met zijn twee en straks hopelijk weer met zijn drie. Dan hopelijk weer de duinen in, tussen de bomen of op het strand. Maar eerst moet ik oefenen achter ons park, dan is de drie kilometer al een heel eind.