Terwijl ik in de spiegel kijk en de schaden zie die het heeft achtergelaten, ben ik nog elke dag blij dat de zwangerschap voorbij is. Maar niet enkel het zwanger zijn, maar ook het traject er naartoe. Terwijl je vaak verhalen hoort over de schopjes missen van je kleine in de buik, of gewoon de bollen buik. Dat stukje snap ik echt niet, terwijl ik de pijn nog volledig voor de geest kan halen van de bevalling, zou ik de schopjes niet meer weten. Missen doe ik ze eigenlijk ook niet, ik geniet immers nu veel meer van de kleine indiaan die langzaam groeit. Of stiekem is dat gewoon super snel!

VAAK MISSEN MENSEN HET, MAAR IK BEN NOG NOOIT ZO BLIJ GEWEEST DAT HET ALLEMAAL 
VOORBIJ IS. DAT ALLES WEER NORMAAL VERDER KAN GAAN.

Maar om eerlijk te zijn heb ik ondanks het slaaptekort mij al lange tijd niet meer zo goed gevoeld! Opeens hoef ik niet elke week naar de fysiotherapeut. Door de stress stonden mijn spieren continu strak en hierdoor kreeg ik veel rugpijn en hoofdpijn.
Al die hormonen die ik in mezelf injecteerden hadden ook een vervelend effect, ik was veel moe en mijn emoties gingen alle kant op. Plus de stress van het niet zwanger geraken, van wachten en duimen dat het goed is. Ja daar kan je behoorlijk ziek van zijn, tijdens de zwangerschap telde ik de weken ook af. Eerst 12 weken… dan 20 weken… dan 37 weken die ik nooit heb gehaald.
HEEL VEEL STRESS EN IK HAD AAN HET EINDE HEEL VEEL PIJN.
Aan het einde van de zwangerschap had ik ook zoveel pijn aan mijn rug en bekken dat ik me al stukke beter voelde een uur na de bevalling dan ervoor. Nee ik ben echt blij dat het zwanger worden en zijn voorbij is. Dat ik lekker buiten kan wandelen, schoffelen in de tuin. Knuffelen met de kleine indiaan die echt groeit als kool!
Nu, nu zit ik  nog niet zo goed in mijn vel qua uiterlijk. Als ik in de spiegel kijk zie ik nog veel kilo’s zitten.. Ja dat is logisch zo bijna vijf weken naar de bevalling. Maar het maakt het niet makkelijker, daarnaast ook het losse vel en het vele striae.  Iemand die altijd bang is geweest om dik te worden, is het wel even doorbijten zo net na de bevalling.
 WEER DE WIND IN JE HAREN, HET ZAND ONDER JE VOETEN EN DE 
ZON OP JE HOOFD.
 
Maar ik voel me wel stukken beter als ik weer wandel, in de volkstuin sta te schoffelen en water geef aan de planten. Nu de tomaten weer mooi groeien, ik weer foto’s kan maken en weer heerlijk ontspannen hier kan schrijven. Nu na alles is mijn lichaam rustiger, geniet ik echt van hele simpele kleine dingen. Enkel heb ik nog zweetuitbarstingen, maar ja al die hormonen… Daar begin je natuurlijk gewoon raar van te doen!
Ik blijf elke dag tot nu toe blij dat het voorbij is, dat ik de kleine indiaan in mijn armen kan houden. Zie groeien en mag zien hoe de kleine indiaan zich ontwikkeld. Van simpel knijpen in je vingers tot het hoofdje op tillen en straks gaan rollen.
Ben jij blij dat het voorbij is of mis je de zwangerschap?