We zijn vandaag al weer zes weken verder, zes weken ben ik moeder en leer ik steeds een klein beetje meer van ons kleine indiaantje. Nu zo zes weken later heb ik enkele punten op een rij gezet die ik lastig vind. Willekeurige punten die over het moederschap gaan maar ook het leven er omheen.
 

Tijden afspreken

Iedereen wil langs komen of je hebt een afspraak. Ik vind het super lastig om tijden af te spreken omdat ik voed op verzoek. Wanneer onze madam eten lust krijgt ze het en dat is ongeveer om de twee uur. Dus om af te spreken om ergens heen te gaan vind ik nog al lastig, opeens moet je een klein beetje sturen met het voeden. Want niks is onhandiger om net onderweg te zijn en madam eten wil…
 
De schaden aan mijn lichaam
Ik vind het knap van moeders die het niet uitmaakt of ze strepen hebben of een dikkere buik. Ook vind ik het stiekem wel weer een beetje zonde sommige de wil verliezen om weer terug te komen in vorm. Maar nu lijkt mij dit wel heerlijk, want ik vind het super lastig om te accepteren dat mijn hele buik één grote strepenpaleis is. Dat ik een beste zwemband nu heb ontwikkeld en dikke bovenbenen.
Ik weet dat het negen maanden op en negen maanden af is, maar dat maakt het zeker niet makkelijker. Vooral omdat sommige dingen blijvend zijn en ook al zeggen mensen dat je er iets prachtigs voor terug hebt gekregen. Nu voel ik me verre van aantrekkelijk.
Hoe anders mensen doen
Nu onze kleine indiaan er is doet iedereen eigenlijk wel anders. Opeens hebben wij tantes en ooms op bezoek die in al die jaren nog nooit hier in huis zijn geweest. Die bijna geen woord wisselde bij familiefeestjes en nu opeens alles van de bevalling willen weten.
Maar ook de mensen die binnen komen en ongeveer de kleine uit mijn handen kijken. Net zolang tot ik haar geef of die het allemaal wel beter weten. Wat dat betreft kan ik niet wachten dat ze wat ouder is en de nieuwigheid er af is, zodat ik weer wat ademruimte krijg als ik met haar bezig ben.
Borstvoeding 
Nee het geven van borstvoeding gaat heel goed… Ik heb melk in overvloed en dat vind ik dus wel lastig. De gespannen borsten als het bijna etenstijd is, de eerste hap die zo vervelend is als madam gaat eten. Geen toeschietreflex hebben voor het kolven en daardoor nu niet de deur uit kunnen zonder de kleine. Hiervoor moet ik nog iets halen bij de dokter…
Het lijkt me dus heel fijn om gewoon de fles te gaan geven en zo het voeden ook uit handen te kunnen geven aan vriendlief. Om geen lekkende borsten te hebben bij het douchen, want ja dan stroomt het er echt uit. Maar ik doe het nog niet, nee want borstvoeding is ook wel weer iets moois.  Plus het is toch zonde als je kan voeden je het niet doet…
Koken
Het koken vind ik wel het lastigste, wij aten altijd bonen, linzen, uien en kool. Hiervan aten we elke dag wel. Nu opeens zijn dit de ingrediënten die ik niet moet eten omdat anders onze madam meer krampjes krijgt. Opeens moet ik het eten weer opnieuw uitvinden en ik vind dat heel lastig.
Plus mijn darmen vinden het ook maar niks, want stiekem hebben mijn darmen al die bonen en linzen wel nodig.