Inmiddels zijn wij al weer drie weken verder dan het laatste blogje dat ze vier weken oud was, gewoon drie hele weken! Oke stiekem is ze pas zeven weken op vrijdag, maar toch. Het waren zeker niet continu makkelijke drie weken, zo heb ik enkele nachten op de bank geslapen. Heb ik wat uren met haar op de schouder gezeten en kon ik opeens even de deur niet uit omdat ik op het meest ongelukkige moment een lekke band had…

Want toen ik voor de eerste keer naar het consultatiebureau moest kwam ik er achter dat de band lek was, die zelfde dag moest ik op controle bij de gynaecoloog. Niks is vervelender dan opeens de kinderwagen niet kunnen gebruiken. Maar uiteindelijk kwam het goed, werkte ik me in het zweet op de warmste dag van de maand. Bleek de kleine indiaan echt een groeispurt te hebben gemaakt! Ja nu kun je niet meer zeggen dat ze klein is, ze is nu een echte baby baby. Met bolle wangen, spek op haar armpjes en beentjes.

De afgelopen weken kregen wij meer bezoek, hoorde ik echt vele vele keren dat het een mooi meisje was. Wat een fijne bolle toet ze had of wat een fijn mooi koppie… Dit werd bij sommige bezoekjes wel zo vaak gezegd dat ik daadwerkelijk gestoord werd. Nu na zeven weken hoop ik stiekem wel dat de laatste bezoekjes in de agenda staan, want de kraambezoekjes ben ik eerlijk gezegd wel zat. Opeens is een kraamfeest helemaal niet zo’n gek idee, één keer iedereen over de vloer en daarna heerlijk genieten van de rust.

Wat ik tot nu toe geleerd heb? Dat je als ze gaapt haar lekker in bed moet leggen, ondanks het oorverdovende huilen wanneer ze haar bedje raakt. Dat ze langzaam zelf een ritme begint te vinden, ze komt nu om de twee uur vragen om borstvoeding. Tankt zich dan even in acht a tien minuten vol en kan er dan al gauw weer twee uur tegen aan. Dat deze week haar darmkrampjes op het hoogte punt staan, althans dat hoop ik! Want oh het schattige lammetjes gehuil is nergens meer te bekennen op zo’n moment! Ze heeft dan de longen van een viswijf.

Maar ik besef me ook dat ik zeker niet mag klagen. Ik kan nog steeds naar de fysiotherapeut en haar gewoon rustig neerzetten. Ze geeft geen kick, of in de woonkamer bij mijn ouders. Oké natuurlijk is dit ook niet continu zo, ook ik heb boodschappen gedaan met een huilend meisje in de kinderwagen. Heb haar wel eens in bed gelegd en beide deuren dicht gedaan omdat ze maar bleef huilen. Ondanks dat haar luiertje schoon was en haar buikje vol zat. Ook ik heb een keer met oordoppen geslapen omdat ik zo moe was dat ik niet meer in slaap kwam en elk geluidje hoorde.

Plus je kan goed bij onze kleine madam merken als er teveel prikkels zijn geweest. Dat merk je echt meteen, als we bezoek hebben gehad en ze heeft bij verschillende mensen gelegen. Of het was gewoon erg druk in huis / onderweg. Dan ben ik de gene die haar in slaap moet zien te krijgen omdat ze niet wil slapen tot een uurtje of 11… Of dat ze in de nacht gaat liggen piepen, meer krampjes heeft en niet meer in haar hum is.

Nee ze is toch echt al een klein mensje en ze begint een karaktertje te krijgen, ze lacht tegenwoordig. Kijkt je aan, of althans meer naar je haar… Maar toch, is alert op momenten van de dag. Veranderd qua uiterlijk toch wel vrij snel en begint nu toch wel echt op vriendlief te lijken. Althans  dat hoor ik van anderen. Ze draag inmiddels maatje 56, dan te bedenken dat ze bij geboorten nog geen eens maatje 50 aan kon…

Ons meisje groeit en groeit, donderdag gaan wij op bezoek bij de kinderarts voor controle in het ziekenhuis. Volgende week krijgt ze al weer haar eerste prikjes! Het gaat hard, maar het is wel heel erg genieten!