Ik kwam van  de week een blogje tegen over stoppen met de pil van Josianne, Opeens dacht ik dat het misschien wel eens goed zou zijn om mijn verhaal op papier te zetten. Want nu ik een klein meisje heb, niet meer zwanger ben is de veiligheid natuurlijk ook volledig weg. Maar wat doe je als je lichaam niet gewoon werkt.

Volgens mij ergens begin 2015 besloot ik na veel gedoe te stoppen met de prikpil. Zolang ik mij kan herinneren zat ik hieraan, waarom niet aan de gewone pil. Simpel ik vergat altijd de pil te nemen en daar wordt het niet veiliger van. Nu las ik over stemmingswisselingen en andere bijwerkingen, maar eigenlijk was dit het begin van een lang traject en veel nadenken. Want ik stopte en na maanden gebeurde er niks. De dokter rade aan om een gewone lichte pil te gebruiken om zo mijn lichaam in een ritme te krijgen. Maar niet veel later begon mijn lichaam opeens spotbloedingen te creëren. Eerst heel af en toe, toen op het laatst om de tien dagen… Na vele gesprekken met de dokter werd ik doorgestuurd naar de gynaecoloog, daar kreeg ik te horen dat mijn lichaam een hormoon miste om de eitjes te laten rijpen en springen. Uit mijzelf ongesteld worden zat er dus niet in, super handig als je geen kindje wil… Als je geen sportbloedingen  zou hebben, helaas die had ik wel!

Stoppen met de pil veroorzaakte dus hier een hoop kleine bloedingen, ik zou dus weer aan de pil moeten om het allemaal een beetje leuk te houden. Maar ja vijfentwintig en weer aan de pil voor een paar jaar om dan te beginnen voor een kleine meid. Zo’n traject kon immers ook jaren duren en mijn partner zat al eind in de dertig. Dus wij beginnen een traject met vele hormonen en toestanden. Maar wat ik zou doen als het kindje er zou zijn wist ik nog niet… Volledig van de pil af zat er helaas niet in!

Nu ben ik zeven weken verder, heb ik het gesprek gehad met de gynaecoloog over anticonceptie. Leerde ik dat wanneer je borstvoeding geeft je maar een pil mag met maar één hormoon. De gewone pil hebben er meestal twee en ik was toch al geen voorstander om elke dag rond de zelfde tijd een pilletje te moeten slikken. Dat wordt gewoon vergeten, ik vond het hormonen spuiten al lastig met de tijd!

Ik gaf aan dat  ik altijd de prikpil had gehad, nu zijn de meningen hierover niet zo positief. Het is meer troep, duurt langer voor het uit je lichaam is en het hormoon word in één keer toegediend. Niet een heel lekker en het moet ook altijd om de drie maanden. Ik had gehoord van de Implanon en had dit toch wel in mijn hoofd zitten.

Implanon:
Het etonogestrel implantatiestaafje is een wit, buigzaam staafje van 4 centimeter lang en 2 millimeter dik, dat onderhuids ingebracht wordt aan de binnenzijde van de bovenarm van de vrouw en is bedoeld om een zwangerschap te voorkomen. Wordt één keer ingebracht onder de huid en dan voor drie jaar klaar.

Nu is de Implanon ook maar een staafje die één hormoon afstoot en dus geen enkel probleem voor tijdens de borstvoeding. Helaas kan ik dus niet honderd procent zonder hormonen, maar dan lijkt mij dit toch wel een heel mooi alternatief. Ook  ondanks wij voor 99,9 % zeker weten geen tweede kindje te willen is vriendlief verre van bereiding om zelf even een knipje te doen… Dan heb je nog de optie van die prachtige vervelende rubbertjes, waar volgens mij geen mens blij van wordt. Ik word altijd misselijk van de geur dus tja…

Helaas nog altijd hormonen, maar wel een heel stuk minder. Hoe de Implanon me straks bevalt zal ik nog wel een keer delen! Ik krijg hem pas 4 augustus dus ik moet nog even geduld hebben.

Gebruik jij de pil of ben jij ook gestopt na alle verhalen?
Want het was/is natuurlijk een beetje een ding geworden in de blogwereld.