Het is acht weken na de bevalling, acht weken geleden leerde ik hoe sterk ik lichamelijk en mentaal was. Ik ging na een hele vervelende zwangerschap opeens wel fijner het moederschap in. Ik voelde me  beter, genoot van de kleine meid en kon opeens weer rond wandelen zonder echte pijn. Natuurlijk had ik wel wat pijn beneden, maar dat was het dan eigenlijk ook wel. Nu acht weken later voel ik me nog steeds goed, maar wat is er eigenlijk lichamelijk en geestelijk veranderd?

Jurkjes parade

Opeens heb ik zo’n tien jurkjes in de kast hangen, want als ik de deur uit moet woon ik echt in die jurkjes. Ze zitten niet strak om mijn buik heen en oh wat vind ik dit fijn! Want nu acht weken verder zit er natuurlijk nog wel een prachtige zwemband vol strepen. Ik kan mijn oude broeken verre van aan en hou er ook nog niet van om iets straks aan te trekken. Je zit dan meteen die rand zo erg, in jurkjes voel ik me veel fijner. Heb ik zelfvertrouwen en voel ik mezelf ook vrouwelijk. Zo vond ik opeens mijn oude liefde terug van vroeger en ik heb zo’n vermoede dat deze liefde niet snel meer verdwijnt.

Sporten

Ik was vroeger voor ik de ziekte van pfeiffer kreeg op mijn achttiende eigenlijk wel sportief. Deed wedstrijdzwemmen, heb ook op judo, badminton en korfbal gezeten. Nu voor de zwangerschap schoffelde ik met gemak even vijfennegentig vierkante meten op mijn volkstuintje. Wandelde in de weekenden door de bossen, duinen en op het strand. Fietsen zo even heen en weer naar mijn zus, dit was zo’n veertig kilometer.

Vandaag zitten de kilometers nog niet in mijn benen, fietste ik wel weer voor het eerst een stukje en bouw ik mijn conditie langzaam weer op. Echt sporten zie ik nog niet zo zitten, ik werk liever lekker in de tuin, wandel door de duinen en zwem af en toe even in het zwembad. Echt snel mijn conditie opbouwen zit er helaas ook niet in, dat is een klein overblijfseltje van de ziekte van pfeiffer…

Ontspannen autorijden

Ik moet toegeven dat ik tijdens mijn zwangerschap geen ontspannen chauffeur was, nee in tegendeel… Ik foeterde wat af op de andere weg gebruikers, reed altijd wel tien kilometer te hard. (behalve binnen de bebouwde kom!) Zoizo was mijn lontje tijdens de zwangerschap aanzienlijk korter, tot groot verdriet voor mijn omgeving. Vandaag de dag rij ik de snelheid, heb ik geen haast en verbaas ik me over sommige medeweggebruikers.

De rug

Wat zou het fijn zijn geweest als mijn rug helemaal geen pijn meer deed, maar helaas. Voor de zwangerschap en tijdens de zwangerschap deed mijn rug extra veel zeer. De spanning en stress trokken aan mijn spieren en mijn zwakste plek is dan mijn rug. Vandaag de dag moet mijn rug weer een beetje in het gareel komen, het voorover hangen boven het ledikant of box helpt in zulke momenten niet echt mee. Ook tijdens de bevalling heb ik nog nooit zo veel pijn in mijn onderrug gevoeld, daar is de pijn van ‘door je rug gegaan zijn’ niks bij.

Genieten

Oh wat kan ik nu even genieten van de tuinieren, te breien of borduren en gewoon simpel hier een blogje te schrijven. Gewoon even die ontspanning, maar ook in de ochtend lekker in bed liggen met de kleine meid naast je. Gewoon even voor het eerst sinds weken naar het strand gaan en heerlijk langs het water wandelen zoals ik hier deed. Ik merk gewoon dat ik extra dankbaarheid en kan genieten van mooie fijne momenten.

Werken

Als laatste het werken, sinds week dertien was ik ontslagen op mijn werk, het had nog steeds niks met mijn zwangerschap te maken zeiden ze. Nog steeds geloof ik dat niet helemaal, maar het maakt me niet meer uit. Want ik ga nu rustig aan weer solliciteren voor een nieuwe baan. Honderd procent thuis zitten zie ik echt niet zitten, maar veertig uur werken ook niet. Al moet ik ook toegeven dat ik nog nooit veertig uur heb gewerkt, luxe probleempje. Dus we zijn weer op de banenmarkt aan het kijken, weer sollicitaties af aan het gaan en hopelijk weer een leuke uitdagende baan in de voedingsindustrie te vinden.


Maar voor nu geniet ik elke dag van ons meisje, kan ik me beter ontspannen en begin ik ook steeds iets beter in mijn vel te zitten. Die extra kilo’s zullen er met de tijd wel afraken, daarvoor neem ik de tijd en het geduld. Die strepen maken me eigenlijk niks meer uit en mijn haar mag weer lekker groeien. Ga ik volgende maand hopelijk een tatoeage zetten in teken van onze kleine madam. Zo ga ik de nare herinnering aan zwanger geraken met hormonen en de zwangerschap een plekje geven. En de nieuwe energie volledig aan ons meisje geven.

Het is dus waar, een kindje veranderd een mens volledig.