Terwijl ik naar buiten kijk zie ik de regen naar beneden vallen, op het scherm staan verschillende vacatures en op de achtergrond hoor ik de kleine indiaan spelen met de rammelaar. Althans echt spelen, ik denk eerder dat ze er per ongeluk tegen aan komt. Sinds ik van school ben gekomen heb ik nog geen één keer een contract langer dan een jaar gekregen. Drie jaar werkte ik met jaar contracten bij de eerste baas, toen de drie jaar voorbij waren moest ik weg omdat ze niemand in vaste dienst gingen nemen. Daarna kwam ik via het uitzendbureau bij de volgende… Toen werd ik zwanger en nu zit ik al weer een behoorlijke tijd thuis.

Het hele verhaal van aantrekkende economie geloof ik wel, maar wanneer ik vacatures kijk zie ik ook genoeg. Maar die zijn of fulltime of te ver weg, nu ik een klein meisje in huis heb ben ik selectiever. Op de achtergrond hoor ik nog mijn schoonvader over huizen beginnen tegen vriendlief, ook dat nog. We moeten wel dit jaar a volgend jaar verhuizen, maar dat betekend werk vinden…

Het is toch een lichte druk, 22 augustus is mijn laatste verlofdag en daarna ben ik weer werkeloos. Een uitkering tja, daar kan ik wel naar fluiten en vriendlief verdient echt net te veel. Want laten we eerlijk zijn de voedingsindustrie is nu niet echt een goedbetaalde sector. Nu zijn wij geen mensen die veel geld uitgeven en leven wij eigenlijk vrij sober van nature. Wij wonen in een appartement nu van zeventig vierkante meter met één slaapkamer. Deze kocht vriendlief in de tijd toen de huizenmarkt bijna op zijn hoogte punt was.

Eigenlijk leven wij van nature al vrij sober

Nu probeer ik groen en duurzaam te leven, niet enkel maar voor moeder natuur. Maar dit is ook heel fijn voor de portemonnee. Zo probeer ik van vijftig a zestig euro per week te eten en de verzorgingsproducten aan te schaffen. Voordeel dat wij eigenlijk heel weinig van die verzorgingsproducten gebruiken. Ik heb geen abonnementen op tijdschriften of een sportschool en vriendlief heeft wel een fitness pasje. Maar dat betaal zijn werk voor drie kwart, zij vinden gezond leven belangrijk en dat is toch een voordeel.

Ik weet nog dat een ex-collega tegen mij zei dat wij jongeren tegenwoordig zoveel eisend zijn en piepen dat we niet zomaar een huis kunnen kopen.  Maar terwijl ik daar nu over na denk is dat verre van waar, ik kon een auto van de overleden opa overnemen voor een heel klein bedrag die goed onderhouden is. Anders reed ik in een gammele smart die eigenlijk af was. Wij gaan om het jaar met vakantie en dat zijn echt geen dure reisjes. Wij hebben niet veel spullen, ook wel omdat wij dat verlangen niet hebben en liever één goed product kopen dan honderd slechte die binnen een jaar stuk zijn.

Wij zijn veel eisend en smijten met geld, volgens de babyboomgeneratie

Mijn handwerkhobby staat eigenlijk qua inkopen al een tijd op pauze, ik ben vooral bezig om oude werken af te maken en zo heerlijk aan het genieten. Dan heb ik wel een volkstuin wat mij zo’n vijfenzeventig euro per jaar kost. Maar hey ik hoef niet naar de sportschool en wij eten er van, plus ik hou bij wat ik oogst en ik verdien juist makkelijk de centjes terug.

Toen kregen wij een klein meisje, tegenwoordig hebben wij wasbare billendoekjes en luiers. Iets wat heel goed is voor moeder natuur en nog beter voor de portemonnee. Ze heeft geen volle kledingkast en wij zijn van mening dat je geen kasten vol speelgoed hoeft te hebben, was ze nu heeft is handgemaakt door mijzelf of gekregen van vrienden en familie.

Al dat flexwerken, ik heb het er niet zo op

Dus de opmerking dat “Wij Jongeren veel eisend zijn en veel geld uitgeven…” dat is eigenlijk helemaal niet waar. Nu ga ik maar verder met een sollicitatiebrief schrijven, want ik hoop toch snel wat te vinden zodat ik weer voor de derde keer opnieuw kan gaan beginnen binnen een bedrijf. Tja flexwerken is nu blijkbaar echt iets voor mijn generatie, maar wat vind ik het vervelend.