Terwijl ik vol liefde kijk naar de kleine meid in de box hang ik voor de honderdste keer geïrriteerd de telefoon op. Ze mogen het niet maar de hele maatschappij doet het, zwangere vrouwen en kersverse moeders discrimineren. Wanneer de vraag word gesteld wat ik vanaf december 2016 heb gedaan en ik dan uitleg dat ik met dertien weken zwangerschap was ontslagen… Dat ik daarna zwangerschapsverlof kreeg dan valt het stil aan de andere kant van de lijn.

Opeens hebben ze niks meer, bellen ze ergens in de volgende maand wel terug. Ik krijg opmerkingen dat ik moet genieten van mijn verlof, dat we daarna wel weer contact krijgen. Maar dat contact zal er niet komen, ik zoek immers nu werk want over zes dagen eindigt mijn verlof. De wereld lijkt gemaakt te zijn op veertig uur werken, wij moeten flexibel zijn en zeker geen lastige levens hebben met kinderen waardoor er oppas geregeld moet worden.

Ik zoek verder voor drie dagen werk, maar het lijkt er niet te zijn. Overal prikt het woord fultime boven en alles is meer dan dertig minuten rijden. Elke keer krijg ik te horen hoe sterk mijn cv is, hoeveel werk er is in de levensmiddelenindustrie. Maar voor kersverse moeders die parttime willen werken is er niks. De regering werkt ook niet mee, wij zijn altijd spaarzaam geweest en nu worden wij gestraft. Mijn vriend werkt wel veertig uur en daardoor krijgen wij niks meer, geen echte hulp en zeker geen motivatie om werk te zoeken.

Opeens vliegt de gedachten om maar een paar avonden in de week achter de kassa te gaan zitten, avonden want overdag is het niet rendabel. De opvang zal net zo duur zijn als het geld wat ik binnen breng. Niet als ik werk waarvoor ik geleerd heb, maar zie dat nu maar eens te vinden. Ik stuur sollicitaties en de mailbox blijft leeg, het feit dat er weer meer mensen beschikbaar zijn maken de bedrijven arrogant.

De opmerkingen dat ik werk moet hebben, wij moeten verhuizen helpt niet mee. Net of ik het niet probeer, net of ik niet meer wil werken en ook niet naar een huisje zou willen met een slaapkamer extra. Een huisje waar wij oud kunnen worden en waar onze kleine meid straks haar eigen plekje krijgt. Net of ik straks afhankelijk wil zijn van vriendlief, nee ik wil niet moeten vragen op centjes. Ik wil niet afhankelijk zijn van een man en helaas is zo de maatschappij ook niet meer gemaakt.

Maar een kersverse moeder zijn die met dertien weken zwangerschap op de een en de andere dag was ontslagen, nee dat helpt nu ook zeker niet mee. Maar opgeven, nee dat zit zeker niet in mijn. Maar ik zal niet ontkennen dat je door al deze telefoontjes moedeloos en toch soms verslagen bent wanneer je weer een negatief telefoontje kreeg. Moe van de afwijzing omdat ik zo’n lief mooi wonder op de wereld heb gezet, iets waar ik elke dag gelukkig mee ben!

Lees hier het blogje over mijn ontslag