Wouw wat gaat het snel hé, vandaag is de kleine indiaan al weer dertien weken oud. Dertien weken geleden lag ik puffend en kreunend vanaf half zeven in de ochtend tot half drie in de middag. Het zou mijn leven veranderen, maar om eerlijk te zijn voelt het alsof mijn leven nooit anders is geweest. Opeens is er rust in huis, een soort ritme en draait mijn leven nog maar om één ding. Dat is de kleine indiaan en daar geniet ik vol van, natuurlijk heb ik ook mijn eigen momenten hoor. Maar je leven lijkt opeens zo veel meer zin te hebben dan voor zo’n klein meisje.

Vandaag vertel ik hoe het met haar gaat, een soort update. Eigenlijk geef ik die nooit hé en stiekem ben ik het ook niet standaard van plan. Maar dertien weken is wel een mooi moment om even een update te geven. Dus laten wij beginnen!

Wat eet ze nu eigenlijk?

Op dit moment krijgt ze nog altijd volledig borstvoeding, behalve één middagfles om te oefenen. Dit was mij een strijd opeens, ze dronk vanaf haar geboorte prima. Maar omdat niemand had gezegd dat je dit gewoon elke dag moest oefenen en wij dit dus één keer in de week deden… Ging ze op een dag moeilijk doen en zo zijn wij drie weken bezig geweest om haar weer te laten drinken.

Op dit moment drinkt ze pepti omdat ze nog al veel diarree, krampen en krijsmomenten had na een fles, ze was heel onrustig en na overleg met het consultatiebureau gingen wij dus over op pepti om te kijken hoe zij hierop zou reageren.. Over twee weken proberen wij een klein beetje gewone voeding, gaat dit goed krijgt ze een beetje meer. Mocht het niet goed gaan en krijgt ze haar oude symptomen weer terug, dan krijgt ze weer pepti en gaan wij de molen in om haar te laten testen op koemelkallergie. Oh wat hoop ik toch dat dit het niet is, ik weet hoe vervelend het is namelijk. Eet niet voor niets geen zuivel…

Waarom niet kolven zal je misschien denken? Omdat met de handkolf dit heel moeizaam gaat en ik zoizo een neusspray moet gebruiken om het toeschietreflex te krijgen. Ook heb ik geen zin heb om een elektrische aan te schaffen en elke keer met moeite aan de gang moet om melk te produceren. Dit was ik ook niet van plan als ik straks aan het werk ga, dus vandaar.

Groeien

Ze hebben allemaal wel wat anders gezegd de afgelopen weken, eerst was ze teveel afgevallen. Binnen een week was ze weer op geboortegewicht, toen at ze te veel en ging ze te snel. Toen moest ik minderen, korter voeden en meer tijd er tussen laten. Toen ging het weer allemaal goed en nu, nu groeit ze prachtig en is ze 60 cm en 5820 gram. Ik heb ook nooit geluisterd qua voeden, ik heb altijd haarzelf laten kijken hoeveel ze wilde eten en hoe vaak.

Ook omdat vriendlief haar zus een spreidluier heeft gehad zei de ene arts dat ze na drie maanden een echo moest voor haar heupen, later zei de kinderarts dat dit niet nodig  was en maandag zeiden ze op het consultatiebureau dat het wel weer nodig was. Natuurlijk ben ik wel weer zo iemand die dan even aangeeft dat ze niet op één lijn zitten, maar dat wij haar natuurlijk gewoon voor de zekerheid even willen laten controleren. Je kan het beter zeker weten.

Slapen

Heel langzaam heeft ze zelf haar eigen ritme gevonden, ik wek haar niet om te eten en geef dit altijd op verzoek. Zo moest zij zelf een ritme vinden en die heeft ze gevonden. Bij goede dagen gaat het zo ongeveer:

07:00 eten en uurtje spelen, dan lekker in haar bedje slapen
09:00 eten en direct weer slapen, in de wipper of in de box.
12:00 krijgt ze een fles en gaat ze voor een langer dutje in haar eigen bed.
16:00 lekker drinken en dommelt ze meteen weer weg, slaapt ze lekker bij mij of in de box
18:00 eten en nog even knuffelen met papa en dan slapen. Ze wil dan niet in haar bed…
21:00 eten en lekker weer slapen in haar eigen bed.
23:00 uur eten en weer snel slapen
02:30 weer eten en slapen…

Natuurlijk is de ene dag alles een uur eerder en sommige dagen een uur later. In de ochtend neem ik haar in de wagen mee naar de winkel of de tuin. Dan slaapt ze lekker onderweg zonder problemen. Het is echt nu nog eat – sleep – repeat…

Spelen

Het madammetje wil graag bezig gehouden worden, het liefst met de rammelaar of haar nieuwe knuffel. Maar ook doet fietsbewegingen maken met haar beentjes, gekke geluiden, een schilderij of lamp en dansen het heel erg goed. Toch leg ik haar in de ochtend ook gewoon even in de box waar ze dan zelf mag spelen met de babygym. Per ongeluk tikt ze de beestjes aan en vind ze dan even leuk. Want ze wil al snel weer bezig gehouden worden wat ik dan niet doe. Echt haar armpjes naar de knuffeltjes rijken doet ze nog niet, wel friemelen aan haar knuffel, doekje of kleding.

Ze lijkt nog het meeste te genieten van kijken, rustig liggen friemelen en kijken. Kijken hoe mama kookt, naar de schilderijen boven het bed en achter de bank. Kleurrijke schilderijen met veel contrast. Maar ook met hulp zichzelf vooruitschuiven door haar beentjes tegen je handen zichzelf af te zetten doen het heel erg goed, die beentjes ja die zijn altijd in de weer.

Het gaat dus goed en ze mag in haar ontwikkeling een aantal weken achterlopen, dat is iets wat mij steeds op het hart wordt gedrukt. Ik knik en zie wel hoe ons meisje het gaat doen, elk kindje heeft haar eigen tempo en ik zoek het niet op wanneer ze wat moet kunnen. Wij zullen wel zien wanneer ze haar eerste woordje zegt, omrolt, een rammelaar pakt enz. De ontspanning en vrijheid van ontwikkelen op eigen tempo is in onze ogen veel beter dan het pushen.