De herrie van het boren galmt door het huis, nee wij zijn niet bezig maar twee appartementen bij ons in het blok. Ons meisje heeft nu meer moeite met slapen, huilt meer en is hangerig. Niet heel gek met zoveel herrie, herrie die zelfs mij hoofdpijn verzorgd. Zo vluchten wij heerlijk naar de tuin, het kon want de zon scheen maar heel warm was het niet.

Terwijl het meisje heerlijk in de wagen lag te slapen tussen de mais, zonnebloemen en bonen… Werkte ik in de tuin, het onkruid begon echt al overal weer de kop op te steken. Geen wonder met al die regen en toch wel warme dagen.

Vol  vreugde ontdekte ik een echte pompoen in wording, het was wel de enige pompoen op twee grote planten. Maar nog geen dag later was ook deze verdwenen, helaas nog altijd geen pompoenen. Volgend jaar maar weer een nieuwe poging.

Ik merk helaas dat de conditie nog ver te zoeken is, dat komt natuurlijk ook omdat mijn nachten nog altijd niet lang zijn. Dan blijf je natuurlijk ook wat vermoeider, maar oh wat is het dan extra fijn om even op de tuin te zijn. Ook al kan ik nog niet echt heel goed meters maken, stap voor stap komen wij er wel.

Een geheimpje, onze kleine indiaan heeft wel de gewoonte om na dertig minuten lekker te hebben slapen standaard te gaan huilen, dat doet ze jammer genoeg bij elk bezoekje tot nu toe. Daarom neem ik haar eigenlijk bijna nooit mee. Plus als ze mee is komt elke tuinder even kijken, dus dan maken we helemaal geen meters met al die sociale momentjes. Wat de oudere generatie geniet van praten en dan vooral over hun kleinkinderen.