Daar is hij, het stemmetje dat elke dag in mijn hoofd roept. Hij wandelt altijd mee al mijn hele leven, om gek en bang van te worden. Hij roept niet alleen, nee hij schreeuwt ook. Hoe hard ik ook er tegenin ga, hij gaat nooit weg.

Zolang ik mij kan herinneren stoei ik met mijn uiterlijk, het stukje zelfvertrouwen is eigenlijk nooit heel groot geweest. Wanneer ik in de spiegel kijk ben ik ontevreden, ik zie iets wat in het echt tien keer minder is. Maar het stemmetje in mijn hoofd zegt wat anders, die ziet een dikke madam. Maar niet alleen in de spiegel, nee ook als ik in de stad loop! Dan zie ik opeens overal mensen met heel veel overgewicht, op zulke momenten voel ik me iets beter. Ik val immers op zo’n moment wel mee en ben heel even tevreden en bang tegelijk, want al die mensen hé… Je kunt het dus wel een obsessie noemen en mijn familie wordt er dan ook echt gek van.

Voor en tijdens mijn zwangerschapstraject voelde ik mijzelf voor het eerst redelijk, ik voelde me geen zeekoe en kon zelfs soms tevreden zijn met maatje veertig. Maar nu na de zwangerschap met nog zo’n vier kilo extra op de teller sta ik voor de kast starend naar mijn kleding. Ik pas mijn broeken nog altijd niet, de shirts zitten te strak en zo loop ik nog steeds in mijn zwangerschapsbroeken. Opeens kan ik niet wachten op de winter, op dikke truien waar ik mezelf helemaal in kan verstoppen.

Mijn buik is heel erg  veranderd, zit vol striemen en alle extra kilo’s lijken zich daar te verzamelen. Toch zegt vriendlief en familie altijd dat ik er goed uitzie, dat ik tevreden mag zijn. Maar het komt niet binnen, ik geloof het niet en dat stemmetje roept maar. Zelfs toen ik in het verleden rond mijn achttiende ziek was geweest, maatje zesendertig had en mijn ribben te tellen waren voelde ik me niet echt slank, groeide mijn zelfvertrouwen niet en zag ik nog altijd wat anders in de spiegel.

Vandaag stond ik voor de kast, de ene broek naar de andere paste ik aan en legde ik terug. Het ene shirt na het andere pakte ik en legde ik ook weer terug. Ze zaten te strak, toonde te veel en ik voelde me maar ronder en ronder worden. Ik weet dat ik tevreden mag zijn dat ik van de vijftien kilo nog maar vier kilo over heb gehouden.

Maar dat stemmetje, die roept en roept. Wanneer je moeite hebt met eten, dan hoef je niet honderd kilo te wegen of maar vijftig.  Of iemand te zijn die de taartjes niet afslaat op de verjaardag, iemand die niet boven de wc hangt en ook niet de tafel leeg eet. Iemand die honderden diëten volgt of gewoon niet eet. Nee dat kan ook iemand zijn met een gemiddeld postuur, iemand zijn die vol zelfvertrouwen overkomt maar van binnen super onzeker is.

Het is mijn persoonlijke strijd, een strijd die altijd zal duren. Wat iemand ook zegt, wat iemand ook doet. Maar ik heb wel de stap gezet om toch een maatje groter nog qua broek te bestellen. Om zo ook weer eens een normale broek aan te kunnen en stiekem hoop ik dat al die extra kilo’s plus wat meer langzaam als water van mij af zullen glijden. Meer dan gezond eten en bewegen kan ik niet doen, maar dat maatje meer. Dat zal ik nu nog niet accepteren!

Dat stemmetje hé, zal het ooit stil zijn?
Als het stil gaat zijn zal het voor het eerst zijn!

ps. die foto is van voor mijn zwangerschap, toen ik voor het eerst in jaren best tevreden was!