Het was vrijdag middag wanneer ik samen met onze kleine indiaan richting de volkstuin vertrok. De tuin is één grote bende vol gras en onkruid, het heerlijk broeierige weer zorgde voor een groeispurt. Als een verdrietig hondje met de staart tussen de benen loop ik richting mijn tuin en toen kwam ik de mede tuinierster tegen. Zij maakte mijn dag echt weer helemaal goed.

Laat ik als eerst maar eerlijk bekennen dat het niet zo heel goed gaat, ik voel me al een tijdje niet lekker en het gaat maar niet over. De wisselende dagen zorgen er voor dat ik ook wat minder op de tuin kwam, de ene nacht sliep de kleine indiaan niet goed en de andere nacht lag ik opeens ziek wakker. Laten we de duizeligheid,zweetaanvallen en nu opeens een zeer pijnlijke pols maar in het midden laten.  Ik ga er niet dood aan en we gaan gewoon lekker vrolijke verder.

Terwijl ik de kleine indiaan parkeerde in de schaduw bij de buurman kijkt de mede tuinierster even rond, ik had makkelijk onkruid en dat zou zo weg zijn. Terwijl ik haar vragend aankeek wat moeilijk onkruid dan was, ik vond dit immers super lastig onkruid wat ik had staan… Begon ze over een leuke deal, zij zou mijn hele tuin onkruid vrij maken voor mij als ik een paar kooltjes overhad voor haar.

Zij vond immers dat wij tuinders elkaar vaker moesten helpen en deed het graag. Met een glimlach accepteerde ik natuurlijk het aanbod, ik wist namelijk dat het mijzelf nog niet zo ging lukken. Plus dan konden mijn vader binnen kort mijn nieuwe plan in werking zetten! Daar zal ik volgende week wat meer over vertellen, dat ben ik jullie inmiddels wel verschuldigd niet waar?

Na een tijdje met haar gebabbeld te hebben kwam ik er al snel achter dat ze twee tuinen had en in totaal meer dan 500 vierkante meter grond. Ze daarnaast nog andere tuinders helpt bij ons op de tuin en ze graag nog meer mensen zou helpen.

Ik was stiekem wel verbaast waar ze de tijd vandaan haalde, nu dat de kleine indiaan er is heb ik soms tijd te kort. De avonden dat ik even zonder haar naar de tuin kan zijn misschien drie keer per week. Dan zijn het nog korte bezoekjes ook omdat ze nog altijd met geen mogelijkheid uit de fles drinkt en overdag om de twee uur langs komt voor een slokje. Maar ik was heel vrolijk zul je wel begrijpen en begon heerlijk weer foto’s te maken op de tuin. Plus ook even een paar prachtige bloemen gefotografeerd van de buurman!

Ondanks het gras en onkruid gaan de groente gelukkig goed, ik weckte de eerste bieten en oogsten de laatste courgette. Ook de boontjes zijn aan het einde en hier en daar moet nu wel opgeruimt worden. Het is eind augustus en dat merken wij in de tuin, het seizoen begint weer aan zijn einde te lopen. De lange mooie avonden worden korter en zo word het moestuinieren ook weer wat minder.

Het is bijna einde seizoen en dat betekend dat het nieuwe ontwerp er gaat komen. Ik heb er zin in en nog veel meer zin in het volgende seizoen, wanneer ik vol honderd procent mijn tuin zelf weer kan bijhouden. Niet opeens weken op de bank beland door een zwangerschap en afhankelijk ben van anderen. Al ben ik tegen die tijd wel heel nieuwschierig hoe de kleine indiaan dan gaat zijn.

Ach dit is allemaal nog ver weg, eerst nog genieten van de mooie zonnige dagen!