Het was zaterdag en de laatste dagen had ik al meerdere keren mijn wandelschoenen aangetrokken, nu mijn conditie niet wil verbeteren wandel ik extra vaak! Ook voor de omvang van mijn bovenbenen en buik is dit wel een klein beetje belangrijk. Ik miste het wandelen tijdens mijn zwangerschap heel erg en nu eigenlijk ook na de zwangerschap wandelen wij nog weinig. Nu zijn de paden ook niet begaanbaar met een kinderwagen en zo ben je al snel aangewezen op het dragen.

Het is prachtig om je eigen kindje dragen maar als je conditie en kracht verre van terug is dan is zes kilo op je buik extra wel heel veel. Toch wandelde wij afgelopen zaterdag weer eens door de duinen en het bos. Liepen wij zo vijf kilometer op kronkelpaden en door het losse duinzand.

Ik gaf manlief de camera en zoals altijd mopperde hij eerst, foto’s maken was immers niet zo leuk toch. Maar na een kilometer heb ik het wel geweten, soms moest ik zelfs op hem wachten omdat hij een paar foto’s aan het nemen was. Behalve de lieveheersbeestjes zijn alle foto’s dan ook gemaakt door manlief.

Wij begonnen vrolijk aan de groene route, volgde alle pijlen netjes en toch klopte de route niet volgens mijn gevoel. Na bijna een half uur te hebben gewandeld keek ik op mijn telefoon waar ik bijhield hoever ik liep en hoeveel kilometer. Je kon de route zien en tot die tijd ging de route maar rechtdoor. Wat bleek dat de groene pijlen opeens een acht kilometer route was geworden, terwijl op het ene bord vijf kilometer had gestaan stond op het volgende bord acht kilometer.

Zo draaide wij om en liepen wij weer bijna de zelfde route terug om toch op de vijf kilometer uit te komen, dit was dan ook meer dan genoeg want ik was heel moe na de wandeling. Onze kleine indiaan had een uur in de draagzak mooi uitgehouden en daarna was ook zij het wel zat. Net voor dat we terug waren bij het begin begon ze te trappen en wrikken om uit de zak te komen. Het was dus timing.

Onderweg kwamen wij ook nog een moestuintje tegen, midden in de natuur in het droge zand probeerde iemand zijn eigen groente te kweken. Met een mooi huisje waar de spullen in staan en een natuurlijk pad.

Ik denk trouwens dat dit mooie stukje tuin bij onderstaand huis hoorde, een huis dat denk ik voor de boswachter is. Een huis en plek waar ikzelf ook wel heel erg graag oud zou willen worden, alleen dan wel zonder al die wandelende mensen die foto’s van je huis staan te maken.Waaronder wij dus…

Het was een mooie wandeling en hopelijk weer één van velen. De wel bekende duinkaart is weer aangevraagd om zo weer rustig in de duinen te kunnen wandelen. Hier in Noord Holland heb je deze nodig bij ons in de buurt of je moet elke keer een kaartje kopen om zo met zijn alle het onderhoud van de duinen, strand en bos te bekostigen denk ik.

Ik ben weer rustig begonnen met wandelen, bijna elke dag wel een half uurtje tot een uur. Samen met de kleine Indiaan en een luisterboek of met manlief. Hopelijk zullen dan de overige kilo’s ook langzaam weg smelten als ijs in de zon.