Terwijl de blogjes hier op Kostelijk Leven gewoon verschenen was ik toch echt even lekker op vakantie, wij gingen een midweekje naar Drenthe en natuurlijk namen wij de camera mee om de eerste vakantie vast te leggen van onze kleine indiaan. Ik trap de drie of vier blogjes af met het museumdorp Orvelte.

Het is een oud dorpje wat gewoon bewoont wordt, een autovrij dropje behalve voor de bewoners. Helaas merkte wij hier toch wel erg weinig van omdat de bewoners af en aan reden in de ochtend en zelfs enkele bezoekers gewoon met de auto erdoor heen reden. Uiteraard werden ze er wel op aangesproken, maar als je een prachtig pand ziet staan die je echt even terug brengt in de tijd… Dan staat zo’n auto op de oprit echt niet.

Vanwege alle keien besloten we onze kleine indiaan maar te dragen, ook veel makkelijker om overal rond te kijken en aangezien ze de vakantie niet zo goed sliep en daardoor niet in haar hum zat was dit wel een uitkomst.

Alle vrolijke bloembakken, oude deuren en wielen langs de kant bracht wel echt de sfeer. Terwijl we de winkeltjes af gingen en hier eigenlijk niet echt spulletjes zouden kopen. Al was ik wel verlieft geworden op een stel klompjes voor ons meisje, niet die gele… maar gewoon licht houten kleur. Maar neen ik heb zelf niks gekocht terwijl het vol winkeltjes was.

Ook was er een echt kaaswinkeltje waar ze met de hand kaas maakte, ook kun je daar op sommige dagen een cursus volgen. Gek genoeg was er ook een winkel met edelstenen, wierook en klankschalen. Dit vond ik wel een klein beetje uit de toon vallen bij de sfeer die er in zo’n dorp heerste.

Uiteraard dronken en aten wij ook wat, ons meisje had bedacht gewoon lekker op schoot te willen zitten en het alarm ging af toen er twee andere kindjes gingen huilen. Daarvoor was ze eigenlijk hartstikke zoet, behalve dat ze niet wilde drinken. Maar dan doen we dat toch gewoon gezellig buiten op een bankje onder een mooie oude boom!

Het was gezellig en soms, soms moest je bijna kruipend door de deur. Kocht vriendlief drie soorten pannenkoekenmeel in het eerste pannenkoeken winkeltje van Nederland. Nee daar kon je geen pannenkoeken eten, vele soorten pannenkoeken pannen, poffertjes pannen en soorten meel kon je daar kopen. Om thuis lekker zelf je pannenkoeken te bakken! Dat gaan wij dan zeker doen, ik heb daar nu al zin in!

Het was een mooi dorpje, veel vriendelijke mensen en het dragen van de kleine indiaan had veel bekijks. Ook kreeg ik een paar keer de vraag “hoe oud is hij,” als ik dan antwoord met “zij is vier maanden.” Tja dan keken ze geschokt op en sommige kregen rode wangen, maar zo’n mutje en wit shirt laat natuurlijk niet zien of er een meisje of jongetje gedragen wordt.

Wij hadden prachtig weer, de zon scheen heerlijk en onze kleine indiaan sliep de meeste tijd heerlijk in de draagzak. Een mooie dag met een gouden randje.