Vorig jaar was deze dag een hele vreemde dag omdat ik jarig was, de dag ervoor kregen wij het telefoontje van overlijden en ontdekte wij dat we zwanger waren. Vandaag en gister stond ik stil bij deze vreemde twee dagen, maar na meer dan een jaar hormonen, onderzoeken en wachten overheerst toch de ontdekking van het zwanger zijn en mijn mijn verjaardag.

Een leven was gegaan en een leven was terug gekomen vorig jaar, gisteren keek ik enkel vol liefde naar een klein meisje in mijn armen. Vandaag besef ik mijzelf dat ik over drie jaar geen twintiger meer ben. Het jaar erbij vind ik niet erg, ik voel me nooit echt jarig. Of hoe je je dan ook moet voelen, dit jaar vier ik het toevallig een keer en ik kan je nu al verklappen dat volgend jaar dat niet zo zal zijn. Ik heb er toch niet zoveel mee.

Vandaag eet ik samen hier gewoon een stukje taart, bestellen we wat eten en knuffel ik vooral lekker veel met ons meisje. Terwijl het hier buiten stormt blijven wij lekker binnen, wacht ik en mijn meisje tot vriendlief terug is van zijn werk en vergadering. Houden wij het simpel en doen wij geen cadeautjes.

Zondag staan er cupcakejes op tafel en andere hapjes, zit er visite op de bank en wordt er muziek gedraaid.
Jarig zijn is eigenlijk meer iets voor kleine kindjes die ongeduldig in bed liggen te wachten tot de ochtend komt, tot ze hun cadeautjes mogen open maken en ervoor hun gezongen wordt. Ik, tja ik sla het toch liever gewoon over. Maar vooruit, ik ben vandaag jarig en vier blijkbaar dat ik weer een jaar bij mijn leeftijd mag schrijven.