Wij zijn inmiddels bijna vijf maanden verder, vijf maanden geleden kwam er een meisje ter wereld met zesendertig weken en vier dagen. Alle naalden hadden dus al een tijdje geleden het huis verlaten en ons doel was bereikt, maar nu vijf maanden later, hoe kijk ik daar op terug?

Wanneer je doel is bereikt was alles het wel waard, maar stel dat het niet was gelukt. Was dit alles het dan ook waard geweest? Had ik dan geen spijt gehad? Om eerlijk te zijn stond ik op het punt om een pauze in te lassen van alle ziekenhuisbezoeken en hormoonbehandelingen. Ik was er echt klaar mee en al die naalden, onzekerheid en stress had zijn tol wel geëist.

Ik was moe, mijn lichaam deed veel rare dingen en na de verschrikkelijke foto om te kijken of er geen afwijking was aan mijn baarmoeder was de druppel. Ook zorgde het traject natuurlijk voor de nodige spanningen in de relatie, ik ben van nature geen prater dus alle stress en onzekerheden sprak ik niet uit. Ook deed ik elke zwangerschapstest alleen en elke keer als die negatief was trok ik mezelf terug in mijn cocon. Pas bij de laatste drie a vier keer was ik meer open en bij de allerlaatste kwam ik huilend van de toilet opdat hij positief was en niet wist wat ik moest voelen. Want het was de tweede positieve test en was deze wel echt?

Al die hormonen die ik injecteerde zorgde voor veel haaruitval, veel zwangerschapskwalen terwijl ik niet zwanger was. Een pijnlijke buik met vele blauwe plekken en kleine gaatjes. Maar vergeet de gaatjes in mijn armen niet voor het bloedprikken, men kreeg mij immers nooit in één keer geprikt en zo ontstond er een groot tegenzin om bloed te laten prikken. Ook werd ik vermoeider, natuurlijk van alle spanning en onzekerheid. Maar ook werd dit veroorzaakt door de hormonen, dubbel op dus en dan gezellig alles blijven doen was soms lastig.

Maar het allermoeilijkste was wel al de vragen beantwoorden, vaak kreeg je de vraag hoe het ging en omdat de hormoonbehandelingen mij opgeblazen maakte leek ik soms gewoon ook of het gelukt was. Wij waren er erg open in omdat ik met tijden zat dat ik moest injecteren, achteraf heb ik daar wel spijt van. Liever had ik het voor onszelf gehouden, super moeilijk dat zeker! Maar dit had een hoop leed gescheeld, toch ben ik ook blij dat ik online er zo open over schreef. Want ergens blijft dit nog altijd een taboe dat zwanger worden niet altijd makkelijk gaat.

Ik heb zeker geen spijt gehad om het traject in te stappen, wel spijt dat ik niet meteen een goede prater ben geweest en al mijn emoties heb kunnen delen. Het was zeker goed dat ik niet wist wat er komen ging, want had ik het dan gedaan? Zeker had ik dan nog even gewacht en gehoopt op een wonder.

Vandaag de dag werkt mijn lichaam natuurlijk nog altijd niet zoals het moet, vandaag de dag zorgt het voor nog veel gedoe en ellende en op dit moment ben ik dan ook bezig om met de dokter iets te vinden op alles in het gareel te krijgen. Ook moet ik erg op mijn lichaam letten en zoals op de foto te zien is zijn er nog veel kilootjes te veel. Zowel door de hormonen als de zwangerschap. Ik kan momenteel nog niet zeggen dat ik mij echt goed voel door alle gekheid die mijn lichaam uitspookt, maar het gaat echt de goede kant op en dat is heel fijn om te merken.

Ik kan wel zeggen dat ik vol honderd procent geniet van mijn meisje, dat ik dankbaar ben dat ik haar naast me mag hebben en haar zie groeien. Want dit had ik zeker voor geen goud willen missen!