Terwijl onze kleine indiaan slaapt in haar eigen bedje pak ik mijn telefoon om een luisterboek aan te zetten. Ik had besloten om zolang zij zou slapen lekker even te borduren. Steeds meer pak ik echt momentjes om te handwerken, de slag heb ik wel weer te pakken en zo ontstaat er toch echt een klein vosje.

De echte grote werken laat ik in de kast liggen, nu ik een ontstoken pees heb gaat dit toch niet zo makkelijk. Ook gaan ze voor mijn gevoel zo langzaam en gaat het nog jaren duren om ze af te krijgen. Deze kleinere werkjes zorgen er wel voor dat er iets af komt. Zo komt misschien dan toch wat meer ruimte in de kast. Terwijl een vrouwenstem het verhaal voorleest borduur ik het laatste stukje van de staart, dan begin ik aan alle stiksteekjes. Het is wennen omdat de grote werken die ik maak geen stiksteekjes hebben, maar wat doet het toch veel zo’n lijntje.

Toen was de rand aan de beurt, maar ik hoorde gebrabbel vanuit de slaapkamer komen en ik was het luisteren naar een luisterboek ook wel weer even zat. Ook speelde de hoofdpijn weer op en zo besloot ik maar even lekker te gaan knuffelen. Ik kan niet wachten tot dit schattige werkje af is en hem in een lijstje mag steken.

Eerst nog een hoop stiksteekjes en kruisjes te gaan, maar die mogen even wachten tot andere keer.