Je kent ze allemaal wel als kersverse moeder, de lijstjes van wat ze moeten kunnen. Welke maat ze moeten hebben bij vier maanden of wanneer ze al hun eerste hapje moeten krijgen. Vergeet het beruchte doorslapen niet! Allemaal lijstjes die je als nieuwe kersverse moeder onzeker kunnen maken of misschien wat zekerheid kunnen bieden. Al kan ik mijzelf dit laatste echt niet voorstellen!

Toen ik na vier magazines Ouders van nu had opzegde werd het me ongeveer kwalijk genomen door de mevrouw aan de telefoon. Als kersverse moeder had je toch echt al die weetjes nodig van het blad. Hoe kon je nu zonder het blad je kind groot brengen? Een moeder die onzeker was geweest had waarschijnlijk meteen maar meteen de volgende actie geaccepteerd, maar hier in huis bleef het magazine buiten de deur.

Hoe kan je je kind nu opvoeden zonder Ouders van Nu
werd mij gezegd door de telefoon…

Ook de opmerkingen van ‘ze moet nu toch wel kunnen zitten.’ of ‘oh rolt ze nog steeds niet naar haar buik.’ negeerde ik volledig. Want lijstjes volgen ja of nee? Mijn antwoord is dan toch echt nee. Ik kijk niet wat mijn dochter nu al zou moeten, ja ook ik heb dit in de eerste drie maanden wel een beetje bekeken. Maar toen ik merkte dat die lijstjes toch niet van toepassing waren op mijn dochter, ze eigenlijk enkel een mens onzeker maken in mijn ogen en je zo het oog op ‘elk kindje heeft haar eigen tempo’ vergeet. Toen gooide ik alles buiten de deur en concentreerde ik mijzelf enkel nog op wat mijn dochter kan.

Ze is inmiddels over een paar weken al weer zes maanden, dan zouden ze opeens vast voedsel nodig hebben en in een stoel moeten kunnen zitten. Nou ik moet het nog zien of onze kleine indiaan dan recht op zit, of ze wat meer eet dan één a twee hapjes op een goede dag. Ze is veel te druk met brabbelen en op haar handen te kauwen, kwijlt liever alles onder en speelt graag met de babygym. Zit liever lekker warm in de draagzak of ligt liever naast mij in bed te slapen.

Al die lijstjes wat onze kleine indiaan zou moeten kunnen gingen de deur uit.

Ik geniet hier van, ik geniet van het baby zijn van mijn kleine indiaan. Ik geniet er van dat ze gewoon rustig op haar rug op de bank kan liggen naast mij spelend met een speeltje. Super druk met de bank waarop ze ligt. Ik geniet er van dat ze alles zo in haar opneemt, de wereld opzuigt als een spons met van die grote onschuldige ogen. Ik moet stiekem lachen als ze boos wordt omdat ze het niet voor elkaar krijgt om om te rollen of omhoog te komen.

Elk kindje is zo anders, volgt zo zijn of haar weg. Waarom volgen wij toch al de lijsten? Waarom laten wij ons zo vertellen hoe wij ons kind zouden moeten opvoeden. Dat wij haar toch echt brood moeten geven straks als ze een half jaar is. Dat je vaste tijden moet hebben met eten en slapen. Dat je geen fles in de nacht zou moeten geven, want ze moet immers nu al doorslapen.

Luisteren naar de stem die vanuit je binnenste verteld wat je zou kunnen doen.

Laten wij ons moedergevoel weer volgen, want diep van binnen zit toch de beste raadgever voor het opvoeden van jouw eigen kindje. Jij ziet haar het meeste, voelt haar het beste aan en uiteindelijk moet je enkel maar leren luisteren en kijken om te weten wat jij het beste kan doen. Natuurlijk ik zit ook soms met mijn handen in het haar, weet het even niet waarom ze nu weer huilt. Maar elke keer dat zo’n moment is leer je en weet je het de volgende keer wel.

Volg jij lijstjes of luister je toch meer naar de stem van binnen uit?