Terwijl de laptop een paar dagen in de kast verstopt was geweest, ik enkele afspraken had afgezegd en zelfs de boodschappen had laten bezorgen had ik vandaag weer even zin om een paar foto’s te maken. Om wat blogjes te lezen en zelfs even een blogje te schrijven. Zo zit ik dan, achter mijn laptop terwijl mijn meisje slaapt. Kijkend naar de eerste kerstkaarten die binnen zijn gekomen en het stapeltje kaarten naast mijn laptop die nog geschreven moeten worden.

De kerstballen hangen in de kamerplant omdat ik geen kerstboom kwijt kan en de kerststal staat weer op de kast. Niet omdat wij geloven, nee ik geloof niet in een of andere god en een kind Maria enz. Maar ik zet hem toch meer neer als een beetje traditie, als kerstgevoel en het is ook gewoon een hele mooie sobere kerststal die ik al enkele jaren heb staan. Net als de kerstballen, alles is nog fijn het zelfde als de afgelopen drie jaar. Terwijl de strijd hier in huis lijkt gestreden om ons meisje weer genoeg voeding binnen te laten krijgen, ze had er allemaal even geen zin in en wilde liever uren slapen. Borduur ik weer rustig verder, stiekem even op een andere plek dan waar ik de laatste tijd aan werkte.

Misschien lees je het door de woorden, maar er is wel weer wat rust in mijn hoofd gekomen. Al zijn alle geplande blogjes met één delete knop verwijderd en bestaat mijn leven op dit moment vooral uit vroeg slapen, borduren en wat breien. Het brengt toch wat rust, het werk vraagt veel energie en ook ons meisje vraagt heel veel energie in de nachten. De weekenden zijn toch vrij gehouden en ik hoef dan ook even niks te doen.

Morgen mag ik weer werken en ook zondag staat er een dagje werken op het programma, de eerste zondag van vele zondagen. Ook met oud en nieuw zal ik werken overdag, voor het eerst zal ik niet in de auto zitten naar mijn ouders. Iets wat wij normaal altijd op de eerste dag van het nieuwe jaar deden, maar dit jaar moet ik de 31e werken net als de 1e en de 2e van het nieuwe jaar. Het zal gek zijn niet het nieuwe jaar zo in te luiden als elk jaar, maar het is wel goed zo.

Ik borduur lekker verder en schrijf wanneer ik wil schrijven. Maar foto’s wanneer ik foto’s wil maken en vooral ik post iets online als ik zin heb. Even geen standaard vier dagen in de week, geen vaste dagen. Vind je dit vervelend? Meld je dan even aan via de email, dan krijg je gewoon een berichtje wanneer ik de inspiratie heb gevonden. Die kun je in de rechter balk vinden om je even aan te melden. Of volg mij via Facebook of Bloglovin, dan hoef je niet elke dag te spieken of ik wat online zet, nee dan krijg je vanzelf een melding.

Nu pak ik mijn pen weer op, schrijf de kerstkaarten en hou de agenda in de weekenden verder even leeg. Stiekem, heel stiekem ben ik blij als het januari is. Maar dat moet je maar niet doorvertellen hé!