Het is vroeg wanneer ons meisje besluit dat onze vrije dag is begonnen, ze trapt er vrolijk op los en pakt haar voetjes om in haar mond de steken. Al snel weet ze mijn haren te vinden om heerlijk aan te trekken, iets wat soms haar favoriete bezigheid lijkt te zijn. Ze is druk en heeft zin in de dag, ze is een echt ochtendmensje.

Terwijl ze na het aankleden heerlijk met de roesjes van haar veel te grote trui ligt te spelen hangen wij nog even rond op de slaapkamer. Pip zit rustig voor het raam te kijken en houd eigenlijk alles wel in de gaten, ik ruim mijn kast een beetje op terwijl ik de koffieapparaat op de achtergrond hoor pruttelen. Blijkbaar vind vriendlief het weer koffietijd, iets wat ik zelf nog altijd niet begrijp. Daarna hoor ik de waterkoker aanslaan, het is tijd voor een flesje en ook voor een heerlijk warm kopje thee. Ik heb het nodig nu het winter is, de kou is heerlijk dat zeker. Maar sinds ik in een koude fabriek werk duurt het even voor mijn lichaam is opgewarmd.

Na de thee en een broodje besluit ik te gaan wandelen, ik pak ons meisje lekker in dicht tegen mij aan in de draagzak en begin te wandelen met een luisterboek op. Het geeft ontspanning en ik geniet echt even van de wind en de dreigende lucht. De laatste tijd loop ik rondjes van vijf kilometer, maar vandaag even niet. Ik voel me niet helemaal fit en na een wandeling van drie kilometer keer ik weer naar huis. Mijn meisje slaapt en net voor ik thuis ben loop ik langs een man met een hond. Hij is aangelijnd maar voor ik het weet wordt ik aangevallen en schampen zijn grote tanden mijn hand. Ik schrik, word innerlijk super boos en was zo blij dat hij mijn hand schampte, want onder die hand hing mijn meisje haar beentje. Wat als schiet er door mijn hoofd, maar snel loop ik het laatste stukje naar huis. Het laatste stukje hondenliefde die ik in mijn droeg was verdwenen, enkel de kleine hondjes vind ik nog leuk. Maar dat is meer omdat ze beter te houden zijn, want ze zijn net zo erg als de grote.

Thuis kruip ik lekker even op de bank en daarna ga ik naar de keuken, de stoofperen die ik had gekocht willen geschild worden en ook de stevige rode wijn wil natuurlijk lekker mee pruttelen in de pan. Net als het beetje suiker en de drie kaneelstokjes. Toen ik laatst in bed lag, simpel aan het liggen en lekker nadenken besloot ik maar weer wat meer zelf te maken. Sinds ik werk, sinds ik moeder ben heb ik het laten versloffen en eigenlijk geeft het zelf maken veel meer energie. Het smaakt beter en je hoofd wordt leeg wanneer je simpel aan het koken bent. Even een met de peer die  je schild en het mes die eigenlijk toch echt een keer vervangen moet worden omdat ze bot zijn.

Ik besluit morgen maar eens een lijstje te maken wat we de aankomende tijd lekker gaan eten, kijkend naar de seizoenen en het vegetarisch koken. Ons huishouden moet maar weer eens minder afval creëren, alles zelf maken en het vlees in de winkel laten liggen. Want als ik dat doe, dan voelt het toch allemaal net even lekkerder. Net als die zelfgemaakte stoofperen die nu heerlijk staan te pruttelen. Zomaar, omdat ik er zin in had.