De dag begint grijs en met het grijze weer is mijn keel een groot mijnenveld of bubbeltjesplastic, net hoe je keel ontsteking wilt benoemen natuurlijk. Sinds zaterdag was ik al ziekjes en zo eigenwijs als ik was liep ik door en werkte ik gewoon de zondag, maandag en dinsdag. Vandaag blijf ik maar thuis, moe van het hoesten en de pijnlijke spieren die bij het ziek zijn horen.

Maar wanneer je eenmaal moeder bent heb je geen tijd meer voor ziek zijn, al voelt mijn meisje het blijkbaar aan. Ze slaapt iets beter in de nacht en ze is zelf ook rustig. Al zal het zachte hoestje die zij heeft daar ook mee te maken hebben. Terwijl zij zelf even rustig in de box speelt typ ik een breipatroon uit tot begrijpend Nederlands voor mij. Waar gewoon rij per rij staat vermeld wat ik moet doen en niet alles door elkaar heen zoals vele patronen doen. Met liefde brei ik momenteel en juist wil ik meer en meer leren breien van kleding. Het geeft mij meer energie en rust, je hebt er toch minder licht voor nodig dan als je borduurt en het gaat sneller.  Ook oefen ik een andere methode dan die ik van mijn moeder heb geleerd om zo sneller en met minder beweging te breien.

De kopjes thee gaan snel er doorheen en ik blijf naar de wc wandelen en dorst houden. Ik ben blij dat wij allemaal goed blijven eten ook al heb ik zelf geen eetlust, toch weet ik best wat naar binnen te krijgen. Als mijn meisje wakker is kan ik heerlijk uren op de bank knuffelen met haar, ze vind het heerlijk en vooral als ze mag vliegen als een vliegtuin. Dan kraait ze het uit en trappelt van plezier.

Wij doen nog een weekendje rustig aan, blijven thuis en rommelen hier dus in huis. Doe een beetje administratie en hang veel op de bank en stoel. Knuffel lekker veel met mijn meisje en de kat. Ruim her en der wat spulletjes op en ziek voornamelijk even uit.

Wacht ongeduldig om de lente, het nieuwe moestuin seizoen en de lange wandelingen.
Maar voor nu is het leven handwerken, werken en knuffelen.