Terwijl ik deze week voor het eerst avonddienst heb, ik opeens in het donker na middernacht thuis kom en mijn meisje lekker ligt te slapen in bed. Hadden wij opeens voor het eerst echt een ziek klein meisje in huis. Maar vandaag op mijn vrije dag is ze gelukkig weer beter, lacht ze, brabbelt ze en vooral wil ze lekker knuffelen.

Hoe is dat nu zo avonddienst met een klein meisje van acht maanden, ik kan je verklappen dat het best pittig is. Terwijl de verkoudheid en keelpijn hier had toegeslagen bij mij en manlief begon ons kleine meisje met koorts en tanden. Opeens hadden we laat op de avond een telefoongesprek in de pauze om te kijken wat te doen, opeens kan je niet meer in je pauze naar buiten staren. Iets wat ik eigenlijk toch wel heel erg vaak doe, gewoon voor je uit weg dromen tot de pauze voorbij is.

Dan kom je thuis en mag je eindelijk lekker naar bed, uurtje of half twee lig je dan eindelijk te slapen en dan gebeurt het. Het is zes uur en er wordt een klein meisje wakker, de nachtrust wordt verstoord en je mag weer een mama zijn en flesjes maken, knuffelen, luiers verschonen en vooral wakker zijn. Je raad het wel, avonddienst en kleine kinderen is niet zo’n goede combinatie.

Maar nu heb ik weer lekker vrij, kan ik weer vroeg slapen en mee in de middag even een dutje doen. Kan ik weer samen eten en het enige voordeel van avonddienst is dat wij vanavond wel wat te vertellen hebben. Na twee dagen elkaar niet te hebben gesproken. Avonddienst, het is niet mijn keuze. Maar ik wil wel een vast rooster en dan moet je één keer in de vier weken avonddienst draaien.

Nu ga ik weer knuffelen en dansen met mijn kleine meisje.
Want voor haar heb ik het er allemaal graag voor over!