Terwijl ik eindelijk lekker nog even mag blijven liggen en niet om 6 uur of 7 uur op het werk moet zijn hoor ik iemand brabbelen, niet zomaar brabbelen maar echt hele verhalen. Het gaat aan één stuk door en voor ik het weet lig ik meer te luisteren dan dat ik nog even zou slapen.

De geluidjes kwamen al een lange tijd uit haar mond, toen ook het bellenblazen, tong uitsteken en daarna overal op bijten. Maar nu sinds twee weken is zij een heuse babbelkous geworden, soms worden wij er wel gek van maar meestal raak ik afgeleid en ben ik enkel nog aan het kijken hoe zij een heel verhaal tegen een boekje aan het houden is.

Het is zo mooi om te zien hoe elk kind zijn eigen weg bewandeld, terwijl ze namelijk nu uren kan babbelen doet ze nog geen enkele moeite om te gaan kruipen, zelfstandig zitten of zelfs haar fles vast houden tijdens het drinken. Zij bewandeld de weg net even via de andere kant, eerst babbelen en dan de rest en ik vind het heerlijk om te zien.

Opeens veranderd ze ook heerlijk in haar gezicht. Ze krijgt steeds meer een bolle toet, heeft ze net als mij heel vaak rode wangen als ze moe is of lekker druk aan het doen is. Haar ogen zijn nu wel de kleur van haar vader geworden mooi donker bruin en groeien haar haren, al is dit wel vooral boven op.

Ze gaat opeens weer met sprongen vooruit en wordt steeds meer een dametje, plus ze zorgt er voor dat ik dringend broeken moet bestellen want niks past meer! Haar beentjes zijn zo lang en haar buikje zo plat…. alles is te kort en zit goed bij haar buikje of zijn te groot en wel mooi op lengte.

Het is toch heerlijk om allemaal te zien, ze gaat heerlijk haar eigen weg en begint nu al te begrijpen wat aandacht is en hoe ze dit kan krijgen. Althans dat laatste werkt hier in huis niet zo goed als bij haar opa en oma en gastouder.

Laat haar maar lekker brabbelen, de rest komt vanzelf wel.