Het is koud, opeens is de winter te voelen als ik enkel maar bij het raam naar buiten kijk. De wereld lijkt bevroren en buiten is het stil, ons meisje is aan het jengelen en lijkt te snakken naar een fijne wandeling. De dikke jassen, handschoenen en mutsen worden uit de kast getrokken. We gaan wandelen, even de kou in even een frisse neus halen.

De wereld is zo stil, niemand lijkt zich naar buiten te wagen en het is al tien uur. Dankbaar ben ik voor mijn dikke mailloten en niet zo charmante  schoenen die mijn benen warm houden, jurkjes en winter zijn niet altijd de beste combinatie mits je je niet goed kleed.

Ons meisje slaapt, wij waren de straat nog niet uit en het park nog net niet binnen gereden toen haar ogen sloten. Of ze alle vogeltjes horen die druk aan het fluiten zijn en rond hupsen zelfs dicht bij de kinderwagen, ik betwijfel het maar oh wat geeft dit opeens een lente gevoel.

Maar het is koud, het vriest net niet en wij lopen heerlijk onze ronde. Het meisje slaapt en ik maak enkele foto’s van de vorst op de bladeren en het ijs op het water. De stilte is voelbaar en dat midden in de stad. Blijkbaar laat de winter mensen binnen blijven en dat vind ik niet zo erg want de rust is heerlijk.