Het is bijna al weer negen maanden dat ik mijn kleine meisje heb gekregen, sinds dien heb ik een Implanon geprobeerd en die ervaring kon je hier lezen. Mijn ervaring was niet zo positief aangezien ik alle bekende spotbloedingen bleef houden, zo ging hij er uit begin oktober. Toen toen kreeg ik een pil mee maar die ligt nog altijd in de kast, onaangebroken.

Sinds dien gebruik ik niks meer en heb ik mijn lichaam lekker zijn eigen weg laten zoeken, na een paar maanden dag ik opeens van hey het gaat normaal doen. Je hoort zo vaak de verhalen dat als je een kindje hebt gehad je lichaam opeens normaal doet en voor je het weet zomaar ongepland zwanger bent… Maar nee hier werkt mijn lichaam gewoon niet en doet hij zelfs minder dan het deed. Mocht je nieuw zijn en niet weten wat er aan de hand was/is… Lees dan even hier.

Terwijl ik in die tijd nog dacht dat ik mijn hele leven aan de pil zou moeten omdat ik anders spotbloedingen de hele maand door zou hebben, moet ik nu weer leren accepteren dat mijn lichaam gewoon niks meer doet. Behalve soms steken die door merg en been gaat en dan wat slijmverlies. Sinds de bevalling zijn mijn darmen helaas nog altijd een grote pruttelfabriek van opstoppingen of stroomversnellingen en natuurlijk ben ik veel moe.

Wat verwacht je dan met nachtelijke avonturen, het moederschap en dan nog drie dagen werken in de week. Maar ik had niet verwacht dat ik een blogje zou schrijven over dat mijn lichaam niks meer doet. Het is vreemd, ongemakkelijk en eigenlijk voel je je ergens toch wat minder vrouw. Ergens ver weg hoor want eigenlijk ben ik ook wel heel blij dat ik die maandelijkse ellende niet hoef mee te maken van krampen, maandverbanden en voor manlief dat chagrijnige humeur.

Ik ben ook wel blij dat ik geen enkele hormonen meer hoef toe te voegen aan mijn lichaam, want daardoor wordt je wel meer uit balans gebracht. Maar heb ik dan echt nergens last van zul je misschien denken? Nou die steken en slijmverlies helaas wel dus, maar tegenwoordig ben ik veel emotioneler dan ik gewent ben. Sneller verdrietig of teleurgesteld en dit kan door een simpele reactie zijn of een filmpje. Maar ik ben ook veel sneller tevreden en als ik naar mijn meisje kijk voel ik me bijna 99,9% zielsgelukkig. Gelukkig voel ik me eigenlijk niet zo snel meer boos of geïrriteerd, nu is het toch eerder onverschillig en vind ik nog echt weinig belangrijk.

Nee mijn lichaam doet weinig nog en terwijl ik weer een nieuwe balans vind qua emoties en hiermee leer om te gaan, moet ik tegelijkertijd accepteren dat mijn lichaam soms een beetje gek doet. Ik heb al een paar keer geroepen “straks ben ik in de overgang.” als ik weer in mijn hemt door het huis loop omdat ik het zo warm heb, of die rode wangen die net twee stoplichten zijn. Het kan en ik zie wel over een paar maanden hoe ik er dan voor sta.

“Be open to whatever coms next”