Het heeft wat uren geduurd, starend door het raam naar buiten diep in gedachten. Het vergde oefening en eigenlijk elke dag weer. Het laat je niet snel los, het is een lopend proces en het accepteren dat het zo is dat is al een kunst op zich. Hoe blijf je jezelf als je omgeving je liever ziet veranderen, als ze niet altijd accepteren hoe je bent en de keuzes die je maakt?

Terwijl ik rustig weer weg mijmer in gedachten denk ik na hoe ik dat eigenlijk doe, het antwoord is eigenlijk heel simpel. Ik zoek de mensen minder op die niet kunnen accepteren dat ik doe wat ik doe, ik kies in zulke momenten voor mezelf en mijn gezin.

Ik vind het toch altijd gek dat er mensen zijn die niet kunnen accepteren dat iemand anders eet, ander naar spullen kijkt of gewoon anders is. Die een andere opvoeding wenst voor hun kind, zoals elke mama wel herkend is er een heuse moedermaffia die je doodgegooid met wat wel en niet goed is ook al vraag je niet om raad. Of al die mensen die roepen hoe jij moet eten of met mensen om moet gaan. Je moet van drukte houden, hordes vrienden hebben en elke dag vele berichten bekijken en versturen.

De mensen die dan raar aan kijken dat je niet blij met met tips of hun mening want zij brengen het toch zo zacht, vriendelijk en goed bedoeld. Maar eigenlijk komt het negen van de tien keer heel betweterig over en geven ze je het gevoel dat je niks goed doet. Hoe laat je zoiets los, hoe blijf je bij de kern van jezelf en vooral als je toch een heel ander pad kiest dan de meeste mensen.

Ik zal nu even echt heel eerlijk zijn, het is verdomd moeilijk. Soms word je zo gekwetst of verdrietig dat je echt even weer jezelf moet terug vinden. Nu ben ik ook wel een gevoelig en onzeker type ook al kom ik niet echt over. Nu ben ik niet echt heel sociaal, hoef ik geen tientallen vrienden, drukke weekenden en veel telefoontjes elke dag. Soms vind ik het zo fijn om mezelf even terug te trekken in mijn eigen wereld, niet bereikbaar zijn en geen berichten te versturen naar anderen. Even terug naar de kern, je eigen gevoel voelen en vanuit daar weer je eigen pad gaan bewandelen.

Het wonderlijke is dat ik een onzeker type ben maar niet in de keuzes die ik maak voor mijn dochter of mijn eigen lichaam. Diep van binnen weet ik dat het vegetarisch en steeds vaker veganistisch eten gewoon beter voor mijn lijf is. Ik weet dat het steeds minder consumeren en minder geld uit geven mij meer en meer rust gaat geven en mij meer gaat laten genieten van wat echt belangrijk is. Ik weet dat het goed is en dat ik goed bezig ben, maar wanneer je even weer de een vervelende of harde opmerking naar je hoofd krijgt schud de fundering toch even.

Dan zoek ik de mensen op die de stabiliteit in de fundering terug brengen, naar je luisteren en vertellen dat je voor jezelf moet kiezen. Je gevoel moet volgen en je niet van de wijs moet laten brengen omdat mensen zelf een ander pad willen bewandelen. Die je tips geven hoe om te gaan met de opmerkingen en tips die je eigenlijk al kent, tips die je eigenlijk al honderden keren hebt uitgevoerd.

Hoe blijf je dus jezelf als anderen je liever anders zien?
Heel veel keer tot tien tellen en steeds meer en meer een dikkere huid kweken, tijd nemen om te luisteren naar je stem binnen in en zo je pad blijven bewandelen die jij wenst te bewandelen. Makkelijk is het zeker niet, maar het is altijd beter dan een schaapje worden van de kudde.