Vandaag vertel ik jullie mijn grootste angst, iets wat  mijn leven soms heel lastig maakt en mij laat doen wat ik doe. Waarom ik ben zoals ik ben en eigenlijk gewoon een behoorlijk lastig blogje om te typen. Maar het hoort bij mij en het is helaas wie ik ben en er moet over gesproken (geschreven) kunnen worden… Dus lets start.

Oké laat ik het meteen maar even er uit gooien, ik ben heel erg bang om dik te worden / zijn. Daardoor is mijn zelfbeeld altijd al verkeerd en zie ik mijzelf altijd als een klein dik meisje en maakt het getal op de weegschaal eigenlijk helemaal niet uit.  Hierdoor ben ik ook altijd al met voeding bezig en tegenwoordig beweeg ik mezelf om juist te eten ipv niet te eten.

Waarom ik toch zo bang ben hiervoor en dit na al die jaren niet los kan laten en in de toekomst ook niet zal kunnen los laten weet ik helaas wel. Helaas is in mijn familie overgewicht geen uitzondering, ik heb gezien en gehoord wat het met iemand kan doen. Hoe iemand gepest kan worden en zelfs gediscrimineerd. Maar ook hoe het jezelf in de weg kan zitten, je onzeker kunt maken en jezelf beeld dus kan veranderen. Wanneer je dit ziet dan doet het je wel iets, vooral omdat de standaard uitspraak is “iedereen kan er wat aan doen.” Maar wij vergeten soms wel eens dat ziektes en medicatie gebruik roet in het eten kan gooien.

Toen werd ik zwanger.

Dan ben je altijd al met een gevecht in je hoofd bezig en wordt je zwanger, ja en dan word je pas echt dik. Als ik niet in de spiegel keek of mezelf op de foto zag kon ik heerlijk genieten van zo’n bolle buik. Maar toen er foto’s werden gemaakt door mijn zus moest ik even slikken, ik vond het niks helemaal niks. Niet omdat het geen mooie foto’s waren, nee in tegendeel! Nee ik zag mezelf op de foto staan met een hele dikke buik, maar ook een veel ronder gezicht, stevigere armen en overal was wel iets aangekomen. Nu hielp de hormoonbehandelingen natuurlijk ook niet om zwanger te geraken, iets waar je heerlijk opgeblazen van kunt raken. Maar oh wat was dat moeilijk en probeer dan maar eens te blijven eten.

Gelukkig gaat het nu wel iets beter, ik heb mezelf niet alles meer verboden en zo groei ik langzaam naar een gezonde levenswijze toe. Hierbij helpt het nu ook heel erg dat ik een klein meisje heb en het goede voorbeeld wil zijn. Want wat heeft zo’n klein meisje aan een mama die bij elke situatie van stress welke emotie dan ook een pak koekjes weg werkt of juist een mama die stopt met eten?

Veganist of vegetariër?

Het beeld van een dieet heb ik inmiddels ook allang los gelaten, ik eet nu tegenwoordig gewoon wat ik lekker vind en probeer daarbij zo min mogelijk dierlijke producten te eten. Ik beweeg lekker veel op mijn werk en straks weer op de moestuin en hopelijk maken wij lange wandelingen door de natuur. Ik probeer nu mijn lichaam zelf een mooi gewicht te laten vinden die bij mij hoort en werk er elke dag aan om hier zelf vrede mee te vinden. Ik probeer mijn mindset te veranderen, ipv dun te willen zijn nu juist mezelf fit en energiek te willen voelen. En of ik nu veganist of vegetariër ben, geen van beide!

Maar helaas is dit een strijd die ik altijd zal blijven voeren, in mijn hoofd en op mijn bord. Ik ben nu eenmaal gewoon heel erg bang om dik te worden en wat dik is is voor iedereen anders. Mijn doel die ik hier beschreef om een gezond bmi te halen blijft staan, maar nee niet met een dieet. Nee simpel door gewoon te eten en te bewegen.

 

Wat is jouw grootste angst?