De zon scheen het huis binnen en leek mijn naam te roepen. Mijn meisje was druk, ongeduldig en zat al weer de hele dag binnen. De zin om te wandelen was verdwenen al een paar weken. Met lood in mijn teenslippers ging ik de kinderwagen halen, pakte ik het zomerhoedje en trok ik mijn dunne jas aan. Het jurkje schuurde zachtjes langs mijn net gezette tatoeage en de zonnebril liet mijn meisje lachen.

Een lieve vrouw wachten even tot ik voorbij was, de vogels vloten vrolijk en ik ontdekte vele bloemen en beginnend blad. De weken dat ik niet buiten ben geweest zijn toch wel wat dagen. Mijn meisje kraait van plezier en grijnst zo breed naar mijn zonnebril dat ik begin te glimlachen.

De zin om te wandelen ontbrak al vele dagen, de vrolijke glimlach en de zon op de huid zorgt er voor dat het langzaam terug komt. De zin om überhaupt dingen te doen buiten de verplichtingen om is er even niet en het zal door alle drukte nog wel even weg blijven. Het geeft niet, maar voor nu wandelde ik weer eens en maakte ik twee foto’s waar ik heel blij mee ben. Luister ik weer een luisterboek en zal ik straks weer rustig te zetten haken.

ps. ik heb mijn Facebook helemaal verwijderd, wil je niks missen? Volg mij dan via Bloglovin of Email.