Terwijl ik mijn dochter ophaal bij de gastouder komt de vraag weer “wanneer krijgt ze een broertje of zusje?” Even voelt het als een klap in mijn gezicht, een bak koud ijswater in je nek en een storm die opeens komt opzetten en je weg blaast. Het is de vraag die nu vaker en vaker wordt gesteld en juist ook die vraag die pijnlijk is.

Elke dag ben ik dankbaar als ik met onze dochter bezig ben, langzaam heb ik ook het hele ziekenhuis een plekje kunnen geven en begint mijn lichaam weer rustig te worden. Het is ergens ook onwerkelijk als ik nu naar mijn meisje kijk dat ik zoveel voor haar heb moeten doen. Vele inwendige echo’s, hormonen spuiten, bloedprikken, pilletjes slikken en heel veel geduld hebben. Zelfs tot een hele hele pijnlijke baarmoederfoto toe heb ik voor haar over gehad.

Nu vandaag zeg ik dat ik dit er voor over heb gehad, maar om dit nu nog een keer helemaal mee te maken. Nee ik pas hiervoor en zo blijft ons meisje ons enige kindje. Juist door dit is de vraag altijd zo pijnlijk en confronterend, even komt het gevoel dan boven van “ja het is mijn lichaam dat het niet doet…” en dat is geen prettig gevoel.

Geen ziekenhuizen, hormonen, inwendige echo’s en bloedprikken voor mij meer. Dat zou ik niet aankunnen, dus mocht je deze vraag ooit willen stellen… Denk daar dan even aan en stel de vraag niet zomaar aan iedereen, het is echt geen fijne vraag!

Share: