Terwijl de zon langzaam binnen komt, de damp van kamillethee opstijgt en de aardbeien prachtig rood kleuren in hun bakje die ik mag gaan op smikkelen begint de dag. Ik open mijn telefoon en zie mijn foto’s, niet meer zo in beeld zoals in het begin maar steeds meer met de rug of zo dat mijn gezicht niet meer zichtbaar is.

Het is mooi om te zien hoe alles groeit, hoe alles toch langzaam veranderd en nu tot een prachtige basis is gevormd.

 

Het is fijn om de liefde voor het schrijven weer te hebben gevonden, voor te fotograferen en om juist de mooie details te gaan zoeken. Het is fijn hoe de manier van eten langzaam zijn voeten aan de grond krijgt, terwijl ik soms nog in de winkel sta met het verlangen om een stuk vlees te kopen en toch naar buiten loop zonder. De verslaving en gewoonte begint zich los te laten en vormt zich opnieuw.

Ik prik een aardbei op de vork en proef de zoetheid, de thee ruikt heerlijk en ik geniet even van de rust in huis. De wereld slaapt nog terwijl de vogels zich laten horen. Ik kruip achter mijn laptop om het hier weer langzaam op te gaan bouwen na dat alles door een fout verdween. Ik begin de pagina’s weer te vullen, schrijf blogjes en bewerk een paar foto’s. Het is een zalige hobby waar alles kan.

En straks, straks trek ik mijn schoenen weer aan en gaan wij wandelen.
Gewoon simpel wandelen!

Share: