Terwijl ik hier er heel weinig over schreef gaven wij gisteren het ja woord in het stadhuis. Toen wij een samenlevingscontract op stelde een paar jaar geleden hadden wij ons voorgenomen als wij een huis kochten een partnerschap aan te gaan. Het hele trouwen stond niet op de planning tot de hypotheekadviseur zei dat dit wel heel handig was qua hypotheek die manlief had…

Manlief vond het meteen een goed idee om dat te gaan doen, ik daar in tegen had even tijd nodig voor het hele idee van trouwen. Toen ik namelijk op de trouwdag van mijn zus was, met haar een trouwjurk had uitgezocht merkte ik al dat dit helemaal niet mijn ding was. Een dag die helemaal om jullie draait, veel vrienden en familie en dan één groot feest. Nee trouwen zou mooi zijn maar klein!

 

Maar eenmaal het plan om te gaan trouwen werd het steeds een klein stukje groter, zo maakte ik een afspraak bij het stadhuis om te trouwen. Niet even op maandag ochtend, nee wij gingen met getuigen en onze dochter trouwen. Eenmaal in het stadhuis kwamen wij er achter dat het stadhuis van Alkmaar wel heel erg mooi was, zat mijn dochter bij mij op schoot tot groot verbazing van de ambtenaar bleef zij lekker rustig.

Als ik dan ging trouwen wilde ik wel een ring, dit was eigenlijk mijn enige wens en toen mijn schoonmoeder een paar keer begon over een jurk ging ik overstag en bestelde een jurkje die ik ook na het trouwen nog een paar keer aan kon. Ik eenmaal in een jurk moest manlief zijn pak maar eens aan die hij vorig jaar aan had voor het trouwen van mijn zus.

Toen het serieus werd om het jawoord te geven werd ik toch even zenuwachtig, voelde ik alle ogen in mijn rug en werd het gek genoeg even veel te officieel. Iets wat trouwen natuurlijk wel is! Terwijl wij beide ja zeiden en de ringen om deden, een handtekening zetten was het dan toch echt gebeurt. De grap die ik altijd maakte tegen mijn man dat ik heb zou inwisselen als hij veertig was is niet gelukt, in tegendeel.

Bij thuiskomst had mijn moeder een heuse tafel gedekt met een prachtige taart en dronken wij met getuigen en aanhang een kopje thee / koffie en aten wij een stukje taart. Had ik opeens drie prachtige boeketten op tafel staan. Waren er verschillende kaartjes binnen gekomen met felicitaties van de familie en werd het toch zo nog een echte trouwdag. Zonder groot feest, veel mensen en drukte. Nee toch klein zoals wij het wenste en zo dat beide ouders en familie er ook nog een mooie herinnering aan hebben overgehouden.

2017 en 2018 worden een rijk jaar, onze dochter geboren, getrouwd en een huis gekocht.
Burgerlijker kan niet en wie had dit ooit gedacht.

Share: