Drie jaar geleden begon ik een volkstuin, met enkele waarschuwingen van manlief en zus over de maat van de tuin. Ik hield per jaar bij wat ik van de tuin haalden en genoot er zeker van dat halfuurtje een paar keer in de week voor mijzelf. Maar toen werd ik zwanger, ging ik tegenovergestelde richting werken waardoor ik niet meer langs de tuin kon rijden vanuit mijn werk…

Het werd teveel… Werken, een dochter, de tuin op 20 minuten fietsafstand en niet helemaal fit zijn. Toen kwam het huizen kijken en kochten wij een huis in een andere stad. De tuin werd opgezegd maar het moest nog zwart opgeleverd worden. Ergens was dat wel de hel, na een tijdje was het onkruid knie hoog en dit op 95 vierkante meter. De telefoontjes kwamen nog meer natuurlijk en ook de opmerkingen.

Maar gisteren was het zover, om half 8 stond ik op de tuin onkruid te wieden en om 8 uur kwam mijn zus helpen. Om half 12 kwam mijn vader met de aanhangwagen en om 1 uur was ik thuis. Zo moe, zoveel pijn aan mijn hoofd en lichaam. Maar ow zo verschrikkelijk blij dat het erop zat. Dat de tuin ingeleverd is, ik geen sleutel meer heb en dat dit avontuur voorbij is. Een leerzaam avontuur dat ik toch niet zo communie gericht ben, dat een volkstuin super veel tijd kost wat logisch is maar met een klein meisje en werk niet helemaal uit de vingers kwam.

Ik leerde ook weer even dat het nog altijd gek is als mensen in je omgeving een compliment geven over je blog. Want ik schrijf met liefde maar ergens besef ik nog altijd niet dat jullie ook daadwerkelijk lezen en mensen zijn die dicht bij mij kunnen wonen.

Het volkstuin avontuur is voorbij, met alle credits naar mijn zus en vader die zo gek waren dat ze hebben geholpen! En nu, nu gaan wij op naar het volgende avontuur.
Het avontuur van verhuizen!

Share: